Se tivera que definir cal é o meu estado de ánimo nestes días debo de admitir que a cualificativo mais adoitado sería furiosa.
Así, como soa, furiosa. Furiosa ante tanta hipocresía, ante tanto oportunismo, ante tantos intereses, desta sociedade que construímos entre todos e que non se paran ante nada, nin siquera ante a dor e a miseria que está a golpear a tantas persoas.
Ainda lembro como dicían moitos que a pandemia ía sacar o mellor de nos….
Non quero nin imaxinar como será cando saque o peor, porque o egoísmo, a falta de humanidade, de civismo, nunca estiveron mais presentes.
E, como exemplo, vou falar das últimas causas que, como está a suceder desde hai xa tempo, se puxeron de moda vía redes sociais e a golpe de “likes”, porque non hai causas nin lacras que pague a pena defender ou apoiar se non se pode facer desde o sofá cun sinxelo click.
Asistín, nos últimos días, entre o asombro e a carraxe ao lamentable espectáculo de ver como tivo que chegar unha pandemia primeiro e unha onda de frío polar despois para que, de súpeto, a maioría da xente reparase en dous grandes problemas que nos asolan desde hai moito tempo, pero do que semella que case ninguén se decata:
O número intolerable de xente que non ten un fogar no que refuxiarse, e a pobreza enerxética, que aboca a moitos fogares a escuridade e a que os seus moradores fiquen neles aterecidos de frío, provocando isto, en moitos casos, graves problemas de saúde para eles.
O incremento das tarifas eléctricas en plena onda de frío foi a excusa perfecta para que moitos “solidarios”, aos que todo isto lles importa un bledo, emprenderan a súa particular campaña política culpando ao actual goberno desta subida, esquecendo, polo visto, que a pobreza enerxética é unha pandemia mais que convive con nos no noso país desde hai nin se sabe cantos tempo e a que ninguén prestou nin a mais mínima atención ata agora, independentemente da cor do goberno que estivera no poder durante istos anos.
Recordei con carraxe a falta de apoio ningún, o silencio sepulcral con que se respondeu aos diferentes chamamentos que desde Si, hai saída, o colectivo de axuda a vítimas de violencia de xénero do que formo parte, lanzamos cando comezou o estado de alarma e fixemos público os contactos que estábamos e que ainda estamos a ter co goberno tentando impedir os cortes de suministros as familias e persoas vulnerables, e na insistencia coa que pregamos que se reanudara este veto cando a finais do mes de Setembro foi levantado.
Pero, curiosamente, os mesmos que, aparentemente, antes non se decataban da gravidade deste problema, agora se rachan as vestiduras, clamando xustiza pola subida das tarifas eléctricas tentando levar a auga para o seu rego político e lanzando toda clase de improperios contra cantos non bailan ao seu son.
Sinxelamente indecente.
Outro tanto se pode dicir en canto as persoas sen fogar., un descubrimento tamén, polo que se ve, para moitos “solidarios”, e, como non podería ser menos, un fantástico titular amarelista para certos medios.
É noxento, ademais de inhumano, ver como, hai unhos días, unha xornalista, nun telexornal, sen amosar nin a mais mínima consideración, introducía o micrófono entre os cartóns cos que tentaba abrigarse unha persoa que estaba a durmir na rúa, preguntándolle unha e outra vez, ante a falta de resposta, “ É duro estar en noites coma a de hoxe na rúa?”.
Teño que admitir que sacou o peor de min, e que eu, soa, na miña casa, non puiden evitar que me saíse un cualificativo ante esa reporteira que, seguramente estaría a facer o que lle mandaban, pero que estaba a denigrar e a insultar coa súa pregunta, carente de toda sensibilidade, a quen bastante ten con loitar coa súa miseria.
Escoiteime dicir a min mesma, “Non, que vai ser duro!. De feito teño unha casa estupenda, confortable e ben quentiña, pero como non quero que me saian enrugas,preferín dormir ao raso, ainda correndo o risco de conxelarme”.
Esta é a nosa sociedade. Humana, solidaria, empática, e da que a pandemia sacou, seica, o mellor dela.
Que mágoa e que vergoña tan grandes!.
Marta Rodríguez Engroba
Asociación Si, hai saída
O Campo de Fútbol de As Valgas acolleu as actuacións de Netos de Bandim, chegados desde Guinea Bissau; da Philippine Performing Arts Company, das Filipinas; e do grupo anfitrión O Arco da Vella. Un encontro único de culturas, ritmos e emocións que pechou unha noite inesquecible.
Alí salientou o papel que desenvolve este evento no impulso dos produtos agroalimentarios de proximidade, ao tempo que favorece as canles curtas de comercialización. Destacou tamén a importancia deste mercado, considerado como un dos máis antigos da provincia de Lugo, xa que ofrece unha ampla mostra dos principais oficios de artesáns da Idade Media. Ademais, permite aos asistentes gozar de actividades variadas e degustar produtos agroalimentarios diversos.
A institución provincial colabora con ambas citas, organizadas pola Asociación Cultural Amigos da Liga Santaballesa, cunha achega económica de 4.000€. García Porto recalcou que “estes eventos son un exemplo de como a historia da emigración pode converterse nun atractivo turístico de calidade, capaz de atraer visitantes e de reforzar o orgullo de pertenza da veciñanza”.
O evento incluirá espicha, queimada, brujo con conjuro e sesión DJ. O prezo é de 50 euros por persoa, con reserva previa no 611 185 336 e prazas limitadas. A organización lembra que “el 12 de agosto cuando caiga la noche la celebración continúa en Los Olivos… la noche culminará con una queimada elaborada por el Brujo Gonzalo, seguida de una sesión DJ para poner el broche final a una jornada inolvidable”.
Baixo o título Memoria de mariñáns. Unha crónica da emigración da Mariña, o xornalista e investigador Martín Fernández Vizoso ofrecerá unha intervención centrada nas historias e vivencias dos emigrantes da comarca, ilustrando o fenómeno migratorio que marcou a vida de moitas familias ao longo do século XX. O evento inclúe tamén unha imaxe histórica de mariñáns retornados de América nos anos 30, que serve de fío visual para contextualizar esta realidade.
En total foron ofertadas preto de 80 prazas de surf, piragüismo e vela, destinadas a nenas e nenos con idades comprendidas entre os 9 e os 15 anos. As escolas desenvolvéronse en diferentes quendas nos meses de xuño e xullo. O concelleiro de Deportes, Francisco José Silvent, subliñou “a importante participación da rapazada ribadense nas escolas deportivas de verán, que organizamos desde o Concello de Ribadeo coa axuda dos clubs que as impartiron. Queremos agradecer ás familias a confianza depositada nas nosas actividades, que lles serviron aos asistentes para practicar deporte na auga e para pasar uns días aprendendo e perfeccionando técnicas”.
No encontro mantido na sede da delegación territorial da Xunta en Lugo, no que tamén estivo o director territorial da Consellería, Marco Antonio Fernández Piñeiro. abordáronse liñas de cooperación para a mellora de Infraestruturas e de seguridade viaria, de interese para este municipio. O departamento que dirixe M. Allegue segue prestando apoio aos municipios para executar actuacións que contribúan a mellorar a calidade de vida da veciñanza e a reforzar a competitividade económica.
