“Pechar unha etapa”. Míriam Bermúdez.

Logo de anos de compromiso político, chegou o momento de pechar unha etapa. Fágoo con serenidade e coa certeza de que esta decisión non foi impulsiva, senón o resultado dun proceso longo, maduro e consciente. É unha combinación de esgotamento, lucidez e sentido de responsabilidade.

Esta non é só unha decisión persoal. É tamén unha decisión compartida co pequeno equipo que, con compromiso e honestidade, sostivo o traballo político durante este tempo. Porque para transformar de verdade hai que estar, implicarse, traballar con ambición colectiva e obxectivos comúns. E iso, simplemente, non aconteceu. A falta de compromiso e responsabilidade doutras persoas, ou o seu conformismo, foi precisamente o que nos levou a tomar esta decisión. Así, pouco a pouco, foise rachando algo que nacera con vocación de ser firme e transformador.

É fácil figurar, sen implicarse nin asumir responsabilidades. O difícil é estar, construír, dedicar tempo e esforzo polo ben común. Iso require vontade, paciencia e xenerosidade, algo do que non todo o mundo está disposto a ofrecer.

A política institucional é un espazo moi esixente e, moitas veces, inxusto. Está desgastado, desprestixiado, e custa que se recoñeza o traballo serio e honesto. Todo se fai de maneira altruísta: co teu tempo, cos teus medios, co teu esforzo,quitándolle horas á familia e á vida persoal. A crítica constante, sobre todo de quen nada fai, a incomprensión e o desgaste emocional acaban deixando marca. E asúmoo, porque formaba parte do compromiso, pero o custe foi demasiado alto.

Nestes anos, dín o mellor de min. Démolo, como equipo. Incorporámonos a un BNG sen representación no Concello, chegamos aos tres concelleirxs, entramos no goberno cun proxecto claro e tiñamos expectativas altas para o 2027.

O paso polo goberno foi unha experiencia intensa, transformadora e tamén profundamente difícil. Difícil porque, máis alá do traballo feito, moitas veces sentín que empurrabamos en solitario. E cando falta apoio e compromiso arredor, manter o rumbo vólvese unha tarefa esgotadora. Un ano e medio en política institucional é, en termos de transformación real, un suspiro. Faltou marxe para que se notase por fóra o cambio que xa estaba empezando por dentro, recuperar o rumbo nun Concello que funciona por inercia, sen proxecto claro e sostido unicamente polo automatismo da administración.

Ese ano e medio foi o tempo que nos permitiron aqueles que serán lembrados por entregar o goberno ao PP e quenes só cren nunha forma de facer política: sen ética, sen proxecto colectivo e buscando só o beneficio persoal. Tanto os que entregaron o goberno como quen agora o exercen, son idénticos.

Por moito que me pese, sei que se celebrará esta saída como unha vitoria. Porque se vai quen puxo rigor e coherencia na acción política, quen dixo as verdades incómodas e sacou as cores a quen leva anos vivindo do conto, sen facer nada relevante pola política municipal. Agora volverán estar máis cómodxs, deixándose ir, amañando entre elxs e recuperando esa vella forma de facer política que tanto dano fixo.

Pero tamén chegan momentos nos que unha entende que a vida vai máis alá da política. Que hai que saber parar, priorizar e coidarse. Hoxe preciso vivir sen esa carga constante. Permitirme, tamén eu, pensar un pouco en min.

Agradezo profundamente a todas as persoas que estiveron ao meu lado, coas que compartín camiño, traballo e compromiso. Levo comigo todo o aprendido e vivido, que foi moito. E levo, sobre todo, o afecto sincero das persoas que si viron e valoraron o esforzo. Dou un paso atrás para coidarme e para deixar espazo. Espazo para outras voces, outras enerxías ou, simplemente, para que a vida teña outros ritmos.