“Identidade e progreso”. Santiago Fernández Rocha

Agora que nos envolven outros tempos caracterizados polo dinamismo, a interdependencia e Unha competencia global desaforada, a identidade cultural, ese constructo teórico que cohesiona aos pobos, lles dá sentido de pertenza e os define de cara ao exterior; pode e debe ser un dos grandes activos estratéxicos para o desenvolvemento do noso país.

Porque a identidade, lonxe de ser un obstáculo para o progreso, debe ser o sinal que nos marque o camiño e nos dea seguridade, ademais dun plus de orixinalidade que por si só xa xenera valor engadido na medida en que nos define frente ao resto do mundo. Un feito fundamental para atraer turismo pero tamén talento e inversión se somos capaces de converter a ” marca país” en algo atractivo e singular. Dános polo tanto Unha personalidade de seu en contraste cun mundo globalizado tendente á homoxeneización.

Pero a identidade tamén debe ser un factor dinámico na medida en que ademais de afirmar o que nos é propio é capaz de moldearse interactuando co mundo global nunha relación dialéctica que busca salientar a singularidade propia no mercado mundial.

Polo devandito, coido que semella acaído lembrarlle á nosa mocidade que ademais de buscar a calidade e a innovación, a identidade nunca é un obstáculo para o progreso. Máis ben é un plus que lle dá ao que facemos é creamos un valor singular nun mercado saturado de produtos culturais similares.

Isto nos esixe seguir teimando en recuperar a confianza naquilo que nos é propio e nos define, para así convertelo na bandeira da nosa trama produtiva e poder gañar recoñecemento exterior.