Luís Gonçales Blasco “Foz”, In Memoriam. Xabier Grandío Araújo

Este mediodía, revisaba as miñas redes cando me chegou, por WhatsApp, a nova do pasamento do meu amigo Luís Gonçales Blasco, coñecido por todos os galeguistas como “Foz”.

Non direi que me sorprendese de todo. A última vez que faláramos, hai dous meses, vírao con bo aspecto, pero non me cadraba que non coincidíramos durante todo o verán. A el gustáballe moito estar en Foz no verán e era raro que non estivese aquí polas Festas do Carme. Esa ausencia estrañábame.

Nos obituarios, é habitual falar da biografía intelectual do finado. Podería falar do “Foz” activista e intelectual que exiliou en Francia a finais da década de 1960, do fundador da UPG, da peza chave na Carta de Brest, do independentista galego convencido ou do militante reintegracionista membro da AGAL e da Academia da Lingua Portuguesa na Galiza. Tamén, do escritor da historia da UPG no exterior e biógrafo do pensamento político de Celso Emilio Ferreiro. E, como non, podería falar do afeccionado á lectura e a aprendizaxe de idiomas, incluído o catalán.

Mais, por riba de todo iso, hoxe interésame falar do “Foz” como amigo persoal, exemplo de lealdade. Daquela persoa pola que sentía un afecto xenuíno e que actuaba comigo dende ese sentimento, aínda que sabía moi ben que eu discrepaba de gran parte do seu ideario. Interésame falar dese amigo que deu a cara por min e presentou a miña segunda novela. Quero falar, igualmente, desa persoa que sempre que viña a Foz me chamaba para quedarmos a tomar algo e falar un chisco. E, finalmente, de quen me emprestou e agasallou multitude de libros porque coñecía o meu interese por determinadas materias; mesmo de quen me traía castañas e kiwis de Eirapedriña sempre que podía.

A mellor homenaxe que lle poido facer a quen sempre se considerou un patriota galego é lembralo polo seu pensamento, si, pero sobre todo pola súa calidade humana. E, nisto, destacaba, sen ningunha dúbida e alén das consideracións ideolóxicas. Na historia adoitan quedar os datos biográficos intelectuais, pero para min o máis importante é deixar por escrito que hoxe nos deixou unha boa persoa que, malia os golpes que levou na vida, tentou tratar ben aos seus semellantes.

Desexo que as institucións públicas lle dean o recoñecemento que o país lle debe. Foi unha lenda viva e agora que traspasou cómpre manter o seu legado.

Que a terra lle sexa leve.