Mourinho, Rajoy e Sócrates

Mourinho e Rajoy parécense máis do que creen. Ambos son do Real Madrid. Un é portugués e outro galego, ou sexa, limítrofes. Os dous son cincuentóns, líderes, mandan moito e a ós dous gústalles estar no papel. Cando a cousa está caldeada e non lles interesa saír á palestra, envían aos seus subordinados a que dean a cara por eles. O adestrador do Real Madrid manda a Karanka a que asista ás roldas de prensa mentres que o presidente do Goberno pide a Sáenz de Santamaría ou Cospedal que lle substitúan nas comparecencias públicas. O que diferencia fundamentalmente a Rajoy de Mourinho é a claridade. Mentres o portugués é contundente e directo nas súas manifestacións, o galego é ambiguo e confuso. Mentres a xente espera as comparecencias do primeiro para aclararse, abomina das do segundo porque a súa especialidade é desconcertar máis ao persoal. Cando fai unha xira latinoamericana, confunde Cuba con Perú ante a gargallada dos comparecentes. E aquí non dá a cara e cando o fai non permite preguntas aos xornalistas. É un busto parlante instalado na pantalla do televisor.

Cando está fóra non lle queda máis remedio que comparecer xunto aos estadistas doutros países. Estes días, logo de esconderse entre os seus para non contestar ás incómodas preguntas sobre o caso Bárcenas, tivo que saír do caparazón en Alemania, xunto a Merkel, para reiterar o que xa dixo, camuflado entre os seus correligionarios, uns días antes en Madrid.

Rajoy asegura que o financiamento do seu partido é transparente, algo que ninguén se cre porque ata a dos partidos máis pequenos é opaca. Negou tamén que no PP repártanse sobres con diñeiro negro para premiar aos seus dirixentes. Nas terras de Alemania repetiu que todo é falso, excepto o que non o é, nunha intervención que estivo a metade de camiño entre Pedro Rodríguez, Faemino e Cansado e Martes e Trece.

Si Sócrates levantase a cabeza podería unirse a Rajoy e formar un dúo cómico. “Todo é falso, excepto o que é verdade”, sentenciaría o galego. “Eu só sei que non sei nada”, respondería o grego. A diferenza é que Sócrates permitiría toda clase de preguntas esclarecedoras para buscar a verdade mentres que Rajoy escondeuse baixo o refaixo alminoado de Merkel sen admitir a quenda de palabra.

Alfonso Otero Regal