Vote ben e mire a quen

A hora de ir a votar o próximo domingo, recomendolle lector amigo que pensé o que vai facer, a quen vai votar e non falo de perfección ou santidade, demenciais palabras. Nin de uniformidade, nin de formar unha familia feliz de 342.748 habitantes, infantil eslogan do nacionalcatolicismo que aínda resoa en bastantes oídos. Refírome a reorientar a nosa vida colectiva, a primar a superación persoal que non o individualismo-, incluír a problemática actual nas manifestacións culturais, tocar a arrebato para suscitar colectivamente solucións aos problemas que nos afoga, afastarse do tradicionalismo rancio ante as incógnitas do presente. Dun tempo para acó oio con certa frecuencia: “Esto stá morto”. E iso doe. Esa frase soa a ausencia de proxectos, a ámbito estéril. Compraceríame escoitar a algúns dos 14.412 parados cousas como nos estamos organizando para apoiarnos, interesarnos e involucrarnos na xestión politica dos plans de emprego, sentirnos menos sos e buscar posibles saídas á nosa situación?. Preferiría oír dicir aos mestres novos que hai pouco finalizaron os seus estudos que están actualizando conxuntamente a súa formación teórico-práctica e introducindo estratexias novas nas clases particulares nas que se refuxian. E así un a un en todos os sectores da nosa veciñanza provincial, en definitiva unha actuación que non sexa a de limitarse a difundir na radio, prensa e nas redes eslóganes, fotos ou eventos happy-flower; a secundar o mimetismo ramplón que reina en case todas as asociacións existentes; ir máis aló do “marujeo” institucionalizado; romper as barreiras que impón o pensamento antigo; debater, nesta terra non se debate nada-; tomar en conta o bo, fermoso e útil da expresión individual marxinal sen enmarcala en inútiles e innecesarias transcendencias; adoptar iniciativas con e para as minorías; avanzar sen destruír a ninguén pero sen ceder ao lastre dos reticentes; favorecer que a nosa provincia, o noso pobo, a nosa rua convértase aos poucos en escola viva allea ao estereotipo e o esnobismo mercantilista; combater aos depredadores que fan negocio coas aspiracións ou necesidades dos demais e que converten o traballo en degradación; facer fronte á burocracia e talante dos sucesivos e efémeros gobernantes nacionais, provincias, autonomicos e locais que ignoran ao pobo en cando toman decisións importantes.