Día do Libro Infantil 2016

Cielo Fernández. Libreira- Houbo tempos nos que as pícaras e os pícaros enchían a súa imaxinación coas historias que lles escoitaban aos seus maiores cando, xa anoitecido, descansaban ao redor da lareira, ou mentres facían traballos leves que permitían poñer atención aos contos que contaba aquel ou aquela que mellor os soubese narrar. Encantos, aparecidos, santos milagreiros, ánimas, meigas e todo tipo de seres extraordinarios mesturábanse con outros máis corpóreos e recoñecibles como lobos, ladróns, foraxidos ou xente aventureira de diversa pelaxe. Eran tempos nos que non se distinguían as historias que os máis pequenos podían escoitar ou as que non, non se edulcoraban os finais nin os feitos, nin as miserias do miserables nin a crueldade dos crueis. O mesmo medo e a mesma emoción percorría as costas dos cativos e dos maiores. Eran tempos nos que a literatura pertencía ao pobo, non se sabía onde comezaran as historias nin quen as contara por primeira vez, tampouco cantas voltas e reviravoltas deran dende o seu comezo. A súa feitura era colectiva e o seu gozo tamén.

Parece que eses tempos son idos e a inmensa riqueza da nosa literatura oral vai sendo recollida por diversos autores –aquí na Mariña temos traballando dende hai tempo a Antonio Reigosa neste labor– para que fique na nosa memoria e poidamos seguir gozando dela, pero o contexto no que naceu e que lle daba sentido, esa cultura popular da que é filla e nai, vai esmorecendo.

Porén, hai unha cousa que non esmorece nin desaparece nin o fará mentres o ser humano continúe baixo o manto do ceo: a súa necesidade de contar e de escoitar historias, boas historias que lle permitan descubrirse a si mesmo e orientarse no complexo mundo das relacións entre persoas e con todo o que o rodea. Os libros foron substituíndo os contadores, e as autoras e autores individuais ao pobo creador, pero as historias seguen, fórmannos, confórmannos, necesitámolas, e particularmente as necesitan as pícaras e pícaros que están abrindo os ollos ao mundo e intentando comprendelo e facerse idea do seu lugar nel.

O día 2 de abril celébrase o Día do Libro Infantil e Xuvenil. Unha data para recordar isto, para asegurármonos de que os nosos cativos seguen a escoitar boas historias, que lles achegamos libros á súa man que paga a pena ler, que lles lemos as historias que a nós nos gustan para eles, aínda que xa sexan maiorciños e poidan tamén ler outras por si mesmos, para que que os nosos nenos e nenas sigan rodeados de literatura contada con amor, coma antes, coma sempre.