CHEGANOS A MERDA ATA O PESCOZO

Desde fai xa bastante tempo, cada semana máis ou menos gozamos a través dos medios dun escándalo social, político, económico, deportivo, etcétera. Aínda que últimamente os escándalos políticos gañan por goleada, quizais porque a corrupción, o cohecho, a prevaricación, o abuso de poder e tantas outras facetas da conduta política dan moito de si.

Como consecuencia, pregúntome si a os habitantes de este Estado- Nacion que chaman España nos interesa a política polos escándalos que nos proporciona ou si a política interesa pola diversión que noss proporciona coas vidas, obras e milagres dos seus protagonistas. Trátase de preguntas retóricas, pero entristece constatar que non nos divirte a política porque as obras, feitos e decisións dos seus intérpretes estean beneficiando aos españois, mellorando a súa calidade de vida e facendo que se sintan orgullosos de pertencer a un Estado administrado con esa soa finalidade. E ás probas remítome, a todos eses escándalos que a prensa presenta con certo regodeo, ou así mo parece.

Así xorde outra pregunta: si deixamos de lado a protohistoria e limitámonos aos últimos 2500 anos de historia do ser human, a humanidade evolucionou positivamente un anaquiño en canto ás relacións entre a cidadanía e os gobernantes? Pois non, os gobernantes de calquera tipo sempre consideraron que ostentan o poder porque foron tocados polo dedo dos deuses, polo que as súas decisións foron e son inapelables, indiscutibles, só cambia a fraseoloxía que utilizan para vender a moto, que hoxe trata de enmascarar a realidade patente: «quen manda, manda e cartucho a escopeta” que decía meu abó.

Afortunadamente, ao longo dos séculos houbo pensadores e filósofos que denunciaban ese estúpido sistema, que arrastra á humanidade coma se dun inmenso rebaño tratásese dirixido por uns vaqueiros borrachos de poder, cara a un despeñadeiro inmenso, porque o poder emborracha.

Esta seman o presidente do Goberno declaraba, nunha entrevista que non via cine, non lia novela…….Valería a pena que o Goberno desta terra bendita se culturizara lendo un pouco máis e apercibísese de que gobernar España o é aos españois que son unha realidade indiscutible con necesidades básicas que sen dúbida han de estar por encima de abstracciones prefabricadas segundo interese en cada momento, como a economía, os mercados, a patria, ou a unidade de España nas que se recrean os chamados gobernantes. Pola contra, o escritor a ter en conta sería Darío Fo, Nobel de 1997, que nun momento de clarividencia política dixo aquilo de: «Neste país levamos a cabeza moi alta? porque a merda chéganos ata o pescozo».