Que o tempo que nos tocou vivir non destaca pola súa amabilidade é unha evidencia; poida que ningún tempo pasado tampouco o fora. Sociedade dixital, relacións 2.0 o teletransporte coma unha realidade próxima, e o mesmo vello planeta berrando con vehemencia polo maltrato medioambiental, o mesmo hemisferio sur que morre de fame e as mesmas guerras imperiais. Novos tempos, vellas historias.
Hoxe tamén, ó igual que onte, hai honrosas excepcións, persoas que nos reconcilian coa especie. Unha delas era Carlos Slepoy.
¿Quen era o tal Slepoy? Poida que a algún dos xentiles lectores se lle escape o seu nome mais tampouco debera ser motivo de preocupación, a historia é unha ciencia social que sempre esquece ós seus auténticos protagonistas. Meu pai sempre me dixo que era porque a escribían os gañadores, se está no certo de seguro esa é a causa da nosa amnesia.
Pero o noso protagonista non quería esquecer e por iso asistiu como avogado a vítimas das ditaduras arxentina, chilena, guatemalteca e española ó longo de catro décadas.
Quen sabe, igual ata tiña algún xen galego porque naceu en Bos Aires pero, aló polo ano 1979, e tivo que facer o camiño de volta: fuxía de Videla e exiliábase no noso país, el mesmo fora detido, encarcerado e torturado.
Cando aterrou en España, Slepoy puido comprobar na súa propia pel que a violencia e a barbarie non teñen patria; foi aló polo 1982, naquel Madrid democrático, cando no seu intento por defender a uns rapaces que estaban a ser agredidos por un policía recibiu un disparo polas costas. O miserable foi condenado a 6 anos de prisión por asasinato en grado de tentativa, o noso protagonista quedou con graves secuelas que o acabarían sentando nunha cadeira de rodas.
Anos máis tarde, aló polo 1998, o avogado dos crimes de lesa humanidade choraba de emoción porque a sala do penal da Audiencia Nacional declarábase competente para xulgar a Augusto Pinochet.
Carlos Slepoy deixounos o 17 de abril do ano en curso. Un fallo multiorgánico derivado das lesións que xa padecía fixérono capitular, pero, ó igual que nos procesos, nunca se resignou, sempre esgotou o último recurso, tiña claro, por propia experiencia, que na vida pérdese moitas máis veces das que se gaña.
Este luns día 26 de xuño as fillas do avogado acudiron á homenaxe e entrega da distinción de honra na sede do ilustre colexio de avogados de Madrid.
Escolleron un par de versos do seu compatriota, o poeta Almafuerte:
“No te des por vencido, ni aún vencido,
no te sientas esclavo, ni aún esclavo.”
Dicían as fillas do homenaxeado que estes renglóns expresaban como Slepoy entendía a vida, a xustiza e o dereito.
Non foi o seu un legado menor nun país coma España, segundo no ranking detrás de Cambodia, con maior número de desaparecidos.
Carlos Slepoy xa é memoria perenne porque nunca se deu por vencido nin se sentiu escravo.
No acto intervirán o autor e Xoan Ramón Fernández Pacios, cronista oficial de Foz. A actividade está organizada pola Federación de Librarías de Galicia en colaboración co Concello de Foz.
O alcalde, Dani Vega, fixo un balance moi positivo: “foi un concerto moi especial nun marco espectacular, como é a igrexa parroquial de Ribadeo, e no que o gaiteiro Carlos Núñez encandilou aos asistentes co seu repertorio. Todos os asistentes disfrutámolo moito”. Xunto a Carlos Núñez estiveron o rexedor e as concelleiras de Cultura, Turismo e Seguridade, Begoña Sanjurjo, Marta Saiz e Montse Seijo.
Durante case dúas horas desenvolveuse unha conversa aberta arredor do mundo do espírito e do contido da obra, nun encontro ao que asistiu un grupo numeroso de persoas dispostas non só a escoitar, senón tamén a dialogar e compartir reflexións. Tras a intervención inicial de Pepe Peinó como responsable do proxecto, tomou a palabra o escritor Lionel Rexes, quen achegou novas perspectivas antes de abrir o debate ao público. As opinións, argumentos e matices sobre relixión, espiritualidade, Deus e os valores que sustentan a convivencia foron enchendo o espazo nun ambiente participativo e respectuoso, no que as diferenzas quedaron en segundo plano fronte á forza do diálogo, a solidariedade e o afecto.
Foron os propios implicados quen contactaron co 112 Galicia pasada a medianoite deste domingo. O vehículo no que viaxaban saíuse da vía na LU-132, en Cabarcos, Barreiros. A posición na que quedou o coche, inclinado sobre un terraplén, complicou o acceso dos profesionais de Urxencias Sanitarias de Galicia-061, por iso, os xestores do Centro Integrado de Artención ás Emerxencias de Galicia avisaron aos Bombeiros de Barreiros. Finalmente, só tiveron que rescatar a un dos dous ocupantes, o copiloto, e, para iso, tiveron que cortar os asentos. Do mesmo xeito, o equipo médico só trasladou a unha persoa.
A iniciativa xurdiu co obxectivo de xuntar o alumnado que coincidira na EGB, pero axiña se ampliou a todas aquelas persoas que compartiron pupitres e amizades tamén no instituto.
O público, totalmente entregado de principio a fin, amosouno cos intensos e prolongados aplausos que acompañaron toda a actuación. Ao remate, os asistentes expresaron o seu desexo de poder gozar no futuro de novos concertos do artista, que sen dúbida volverán entusiasmar ao público.
Villares subliñou o éxito de convocatoria do evento, que reúne cada ano a numerosos participantes e afeccionados en Ribadeo, “aproveitando o atractivo da ría e do seu porto deportivo para atraer visitantes e complementar co deporte a súa ampla oferta de natureza, patrimonio e gastronomía”. A presente edición estivo dedicada á figura de Leopoldo Calvo-Sotelo, con motivo do centenario do nacemento do que fora presidente do Goberno e alcalde honorario do municipio. Ademais das regatas de vela en distintas categorías, celebráronse bautizos de buceo, charlas ou un concurso de pesca, entre outras actividades.
