Fixenlle cóxegas á miña filla e aos meus netos só para que deixasen de chorar, queimeime xogando cunha vela, fixen un globo cunha goma de mascar chamado tamen “chicle” e pegóuseme en toda a cara, falei co espello, xoguei a ser bruxo, quixen ser astronauta, violinista, mago, cazador, e trapecista, escondíme detrais da cortina e deixei esquecidos os pés fóra, corrín polo timbre do teléfono, estiven baixo a ducha ata mexarme.
Xa roubei un bico, confundín os sentimentos, tomei un camiño errado e sigo andando no descoñecido. Xa raspei o fondo da pota onde se cociñou o doce, xa me cortei ao afeitarme moi apurado e chorei ao escoitar determinada música nun trasporte publico.
Xa tratei de esquecer algunhas persoas e descubrín que son as máis difíciles de esquecer.
Xa subín ás agachadas á azotea para agarrar estrelas, xa subín a unha árbore para roubar froita, xa caín por unha escaleira. Xa fixen xuramentos eternos, escribín o muro da escola e chorei sentado só no piso do baño por algo que me pasaba, xa fuxín da miña casa para sempre e volvín ao instante seguinte.
Xa corrín para non deixar a alguén chorando, xa quedei só en medio de mil persoas sentindo a falta dunha soa. Xa vin poñerse o sol e cambiar ao rosado e ao alaranxado, xa me tirei á piscina e non quixen saír máis, xa tomei whisky ata sentir os meus labios durmidos, xa mirei a cidade, a vila, o pobo dende arriba e nin aínda así encontrei o meu lugar.
Xa sentín medo da escuridade, xa tremín polos nervios, xa case morrín de amor e renacín novamente para ver o sorriso de alguén especial, xa espertei no medio da noite e sentín medo de erguerme.
Xa apostei a correr descalzo pola rúa, berrei de felicidade, roubei rosas nun enorme xardín, xa me namorei e crin que era para sempre, pero era un “para sempre” pola metade.
Xa me deitei no pasto ata a madrugada e vin cambiar a lúa polo sol, xa chorei por ver amigos partir e logo descubrín que chegaron outros novos e que a vida é un ir e vir permanente.
Foron tantas cousas que fixen, tantos momentos fotografiados pola lente da emoción e gardados nese baúl chamado corazón.
Ahora, hoxe que cumpro 57 anos, que me miro o espello e non me coñezo, que me sinto moito mais novo metido en un corpo mais vello, pregúntome, bérrome dende o papel: Cal é a miña experiencia? Esa pregunta ronronea no meu cerebro, experiencia…
Experiencia… Será que cultivar sorrisos é experiencia? Non, talvez non sepa aínda ver os sonos. Agora gustaríame preguntarme encol da Experiencia?
Quen a ten se a cada momento todo se renova???
Ocorreu pasadas as 15:30 horas. Un traballador tivo que ser evacuado ao hospital logo de caerlle o tronco dunha árbore enriba mentres realizaba tarefas no monte en Cervo. Aínda que estaba liberado e consciente, precisaba asistencia sanitaria. Os profesionais de Urxencias Sanitarias de Galicia-061 trasladárono finalmente ao Hospital de Burela. Neste operativo tamén participaron a Garda Civil e a Policía Local de Cervo.
Subliñou o traballo colectivo, o papel do voluntariado e a participación de arredor de mil corredores. Tamén puxo en valor o impacto económico e social da proba e o apoio institucional que permite o seu crecemento, incluída a difusión en streaming que levou a CAMOVI e a Viveiro a todo o mundo.
O presidente, José Manuel Gómez Puente, destacou o bo tempo e o reencontro do grupo nun percorrido de 22 km entre Pedrafita e Triacastela. A próxima etapa será o 1 de maio, entre Triacastela e Sarria, e xa está aberta a inscrición no teléfono 623 22 68 25.
Ás doce en punto, tres foguetes —un por cada palabra do nome oficial— foron lanzados desde O Castrodouro, capital histórica do termo municipal e orixe da localidade, pois alí, hai 806 anos, Afonso IX concedeu o título de vila e todo un distrito que administrar; episodio histórico do que deriva o nome do concello. Os veciños reunidos mostraron a súa satisfacción pola recuperación da denominación histórica, afirmando moitos deles que nunca deixaran de empregar o nome completo. Do mesmo xeito, os maiores agradeceron aos impulsores da iniciativa a restitución do topónimo que a historia legou ao municipio alfocés.
Viveiro, 20 de abril, 2026. A proba volveu converter Viveiro nun punto destacado do deporte e da convivencia, ademais de supoñer un impulso económico para o municipio. María Loureiro destacou que a Camovi “é un exemplo de colaboración e esforzo colectivo, que sitúa Viveiro no mapa e dinamiza a economía local”. O Partido Socialista lembra o seu apoio histórico á carreira e reafirma o seu compromiso para seguir contribuíndo ao seu crecemento. O PSOE agradece tamén á veciñanza a súa acollida e implicación, fundamentais para que o evento continúe medrando ano tras ano.
Castro destacou o labor da Asociación e o potencial da tradición do ferro como motor económico, social e cultural para Riotorto, subliñando a importancia de impulsar iniciativas que garantan futuro para estes oficios. A Deputación de Lugo mantén unha colaboración estable coa entidade, cunha achega de 14.000 euros. No marco deste apoio, a Asociación avanzou na documentación dos oficios do ferro, catalogando ferramentas, técnicas e a historia das antigas “ferrerías de monte”.
O responsable provincial destacou "o traballo realizado pola organización ao longo destes anos para consolidar unha proba deportiva de primeiro nivel, que atrae tanto deportistas do máximo nivel competitivo como participación popular"
