Na morte de meu pai

Noite do martes 22 de Decembro. O meu pai acaba de morrer ao lado meu, no hospital de Burela. A máis acerba angustia tomou posesión de todo o meu ser ata seu máis íntima fibra. Resoou no meu corazón o péndulo da esgazadura . A máis tebrosa tristura encheu o meu ser, a melancolía máis espantosa estranguloume co efluvio da morte. Foi o cénit do sufrimento, a suma congoxa. Suspendeuse o tempo, recrudeceu a aflicción, o meu corazón rompíase nunha agonía sen fin, sen albisco de consolo. A morte do meu proxenitor desfilou na miña retina como o máis cruento caleidoscopio da dor. O abatemento traspasou o limiar do sufrimento.

Lembrei vivamente a súa tenras despedidas bañadas no amoroso timbre da súa voz: – cóidate moito… E nunha viaxe vertixinoso polo túnel da memoria lembrei a velocidade da luz colorista pinceladas da súa deliciosa conversación…díxome que coidase a miña saúde, …Se por un imposible houbese sabido que en pouco tempo ía a abandonar esta val lacrimoso comeríao a bicos e apertas dicíndolle trillóns de veces que o quería con tolemia. Pero ninguén sabe o día nin a hora e o ladrón da morte xa agardaba agazapado dende fai tempo. Velaba armas afiando a gadaña ao compás da máis tétrica sinfonía.

Agora xa era tarde, como escura andoriña, xamais volverá. Os dias do seu paramento, pésames e enterro fixéronseme eternos, o intensísimo dor intentou en van escapar pola vía da ansiedade e o pasadizo da evasión …todo inútil…O tsunami da tristura arrasou a praia do meu corazón.

Os meus mellores amigos, compañeira, nai, filla e netos non despegaron de min…as súas efusivas mostras de afecto anestesiaron por momentos a desquiciante dor..

Obviamente mentres o velábamos, a morte do meu pai copou toda a conversación. Veciños e familiares destacaban por riba de todo o seu gran corazón, sacou a relucir un arsenal de tópicos: a mellor persoa do mundo, un anaco de pan…lle desvivía polos demais …Curiosamente nel fundíase a hipérbole coa realidade. Ao longo deses dous dias desbordoume un alude de amigos e familiares do meu pai a darme o pésame e a confirmar unha gran verdade que sempre souben e intuín, aínda que nunca cunha conciencia tan plena como agora. O meu pai tiña un corazón ávido de amar aos demais e era unha persoa apreciada e respectada na bisbarra .

Todos pensamos que a morte é o noso gran inimigo, pero hai certos estados, en que a morte, pode ser un gran amigo, aínda que realmente, era unha visita que pensaba que chegaría, pero canto mais tarde mellor.

P.D. Papá adícoche esta humilde crónica …No é un adeus, é un ata logo, tereite sempre presente, seguimos unidos polos recordos. Os teus consellos e exemplo son o teu mellor legado. Síntote preto de min.