Cada vez hai máis xente que fala soa pola rúa. Que se te fixas é moi rechamante. Estaba esperando á miña compañeira na porta dunha tenda, e estiven fixándome, quizabes, eu non os contei, pero a metade da xente ía movendo a boca, como si falara, claro que tamén podería cantar. En fronte, na mesma rúa estaba un banco e ó saír a xente, algunha, con moi mala faciana como si aquelo fora o patíbulo do drama para os que se rin con sorna de brotes verdes. Pequenos exasperados que senten na noz a apertura dunha soga de números vermellos. Camiñan polo asfalto como idos. Buscando solucións imposibles, como si falaran coas súas pantasmas e calan e agachan a cabeza cando na súa casa as frases empezan por “como”.
En paralelo, cóntanme o programa da reunión de traballo dun organismo público galego. Hospedan os asistentes nun cinco estrelas deses nos que entran na habitación para abrirche a cama. Logo da dura sesión, cea nun restaurante con estrela Michelín e, ao día seguinte, outra homenaxe gastronómica sen menú do día. A groso modo, o medio día en Santiago sae a uns 400 por barba. Paga a visa dos galegos.
Xuro que fuxo da demagoxia. Non son dos que di que a crise soluciónase con menos coches oficiais ou dos que se deixan enganar con xestos toureiros de conxelación salarial de busca votos. Máis aínda, non direi, aínda que o pense, que, para facer o que se fai, necesítanse menos mans pagadas co diñeiro do apartado de retencións , xa que se sumo desempregados e funcionarios non me saen as contas do emprego. Nin sequera apelo á sensiblería da cola do paro, non , non é o meu estilo.
Pero non podo conterme. Busco con toda a moderación que me sae de dentro o lugar adecuado para colocar neste artigo palabras como bochorno, malgasto, vergoña… Algo parecido a ese ruborizo que sentes cando sacas os cartos para pagar a cazadora de marca nas rebaixas e hai un “tirado” na porta da tenda coa man aberta. É inxusto.
Existe unha clara diferencias é que non disparo con pólvora allea. Eu gasto do meu. Eles non.
Alfonso Otero Regal
Ocorreu pasadas as 15:30 horas. Un traballador tivo que ser evacuado ao hospital logo de caerlle o tronco dunha árbore enriba mentres realizaba tarefas no monte en Cervo. Aínda que estaba liberado e consciente, precisaba asistencia sanitaria. Os profesionais de Urxencias Sanitarias de Galicia-061 trasladárono finalmente ao Hospital de Burela. Neste operativo tamén participaron a Garda Civil e a Policía Local de Cervo.
Subliñou o traballo colectivo, o papel do voluntariado e a participación de arredor de mil corredores. Tamén puxo en valor o impacto económico e social da proba e o apoio institucional que permite o seu crecemento, incluída a difusión en streaming que levou a CAMOVI e a Viveiro a todo o mundo.
O presidente, José Manuel Gómez Puente, destacou o bo tempo e o reencontro do grupo nun percorrido de 22 km entre Pedrafita e Triacastela. A próxima etapa será o 1 de maio, entre Triacastela e Sarria, e xa está aberta a inscrición no teléfono 623 22 68 25.
Ás doce en punto, tres foguetes —un por cada palabra do nome oficial— foron lanzados desde O Castrodouro, capital histórica do termo municipal e orixe da localidade, pois alí, hai 806 anos, Afonso IX concedeu o título de vila e todo un distrito que administrar; episodio histórico do que deriva o nome do concello. Os veciños reunidos mostraron a súa satisfacción pola recuperación da denominación histórica, afirmando moitos deles que nunca deixaran de empregar o nome completo. Do mesmo xeito, os maiores agradeceron aos impulsores da iniciativa a restitución do topónimo que a historia legou ao municipio alfocés.
Viveiro, 20 de abril, 2026. A proba volveu converter Viveiro nun punto destacado do deporte e da convivencia, ademais de supoñer un impulso económico para o municipio. María Loureiro destacou que a Camovi “é un exemplo de colaboración e esforzo colectivo, que sitúa Viveiro no mapa e dinamiza a economía local”. O Partido Socialista lembra o seu apoio histórico á carreira e reafirma o seu compromiso para seguir contribuíndo ao seu crecemento. O PSOE agradece tamén á veciñanza a súa acollida e implicación, fundamentais para que o evento continúe medrando ano tras ano.
Castro destacou o labor da Asociación e o potencial da tradición do ferro como motor económico, social e cultural para Riotorto, subliñando a importancia de impulsar iniciativas que garantan futuro para estes oficios. A Deputación de Lugo mantén unha colaboración estable coa entidade, cunha achega de 14.000 euros. No marco deste apoio, a Asociación avanzou na documentación dos oficios do ferro, catalogando ferramentas, técnicas e a historia das antigas “ferrerías de monte”.
O responsable provincial destacou "o traballo realizado pola organización ao longo destes anos para consolidar unha proba deportiva de primeiro nivel, que atrae tanto deportistas do máximo nivel competitivo como participación popular"
