A ética pública pasa por tan mal momento que cada mañá hai que facer maiores esforzos para asomar a cabeza e pelexar a vida. Os repetidos episodios de corrupción aos que asistimos cada día máis perplexos pola súa magnitude e descaro ten o efecto devastador da Goma2 que dinamita a credibilidade do sistema democrático. Estamos inmersos nunha aguda crise económica e institucional que alcanza desde a Monarquía ao ultimo alcalde . Vivimos en un pais da chufla e a indignación popular está á orde do día; só falta coñecer ao iluminado que prenda a mecha, o que compre un mechero para que esta “Pel de toro” de volta como un calcetín. Ese será o pistoletazo de saída para empezar a deslizarnos pola pavorosa pendente do populismo ou o fascismo, como sucede en Grecia. Xa hai quen ante semellante epidemia de corrupción anima a revoltas populares inspiradas na próxima primavera árabe. Como resulta que o cidadán cada vez dispón de máis medios algúns discretos outros menos para manifestar en privado o que non se atreven a mencionar en público, todos escoitamos confidencias que acaban minando o teu territorio. Son cidadáns, veciños, que relatan situacións persoais ao límite.
E mentres tanto o caso Bárcenas, Gürtel, Palma Area, Urdangarin, Palau, Pallerols, ITV, Pokémon, as sospeitas sobre os Pujol ou o ático marbellí de Ignacio González, as fotos cos narco entremezclanse co fichaje por Telefónica do quinto peor directivo do mundomundial e fillo putativo de Viveiro, segundo a Bloomberg Business Week:. Este pecha de momento a ilustre lista de ex políticos que pasan á zona escura ocupando ben remunerados asentos en consellos de administración como contrapartida a antigos favores prestados. Si tivesen vergonza non saían á rúa, pero non teñen. Este movemento de fichas non é un caso máis de amiguismo, ou unha mala praxe da chamada “porta giratoria”, entro por aquí e saio por alí, senón unha xogada mestra que permite un cómodo aterrizaxe na area privada a un ex directivo público responsable dunha xestión tan torpe, nefasta, como a supuestamente fraudulenta de Bankia. Observando todo é lóxico que algún día levantémonos con arcadas, facendo esforzos para que o vómito non salga disparado.
E falando de xestores bancarios non é corrupción que algúns deles logo de arruinar as súas respectivas entidades e obrigar ao sufrido contribuínte a afianzar as súas contas con miles de millóns, teñan a desvergoña de percibir indemnizacións astronómicas?. Polo demais non menos preocupante son os tratos de favor envoltos nun aura de aparente legalidad, como os indultos a banqueiros e ex políticos; as complicidades municipais con empresarios do ladrillo .
A estes reprochables episodios poderían ata engadírselles outros fenómenos menos graves, pero non por iso exentos de reprobación; pero é interminable o listado. Todo iso explica a insufrible sensación que padecemos os cidadáns fronte a tanto privilexio bochornoso. Con todo hai que celebrar, por celebrar algo, que toda esta inmundicia vaia aflorando grazas ao labor de xuíces e da prensa, que pese ás súas lóxicas servidumes en ocasións non vacilan en desenterrar tamaña miseria. Ante o burdo cinismo exhibido por algúns dirixentes políticos, como Cospedal ou Montoro, é máis que previsible que os partidos non vaian nin a investigar os casos que lles afectan nin a depurar responsabilidade algunha, está claro, antes de que o faga a xustiza ou Facenda.
Pese a todo non hai máis remedio que confiar na democracia e nos seus pesos e contrapesos. Esta terra necesita políticos comprometidos, honestos, decentes, pero a ola de corrupción que vivimos invítanos a pensar que desa especie xa non queda nada. Esgotáronse as existencias. Hai que arrinconar, aos poucos que quedan, agora toca ir acalando aos medios críticos porque compran, venden, ameazan, entran e poden. Miren ao redor e observen con obxectividade como funcionan os medios. ¿Temos que sobrevivir poñéndolle unha vela a cada santo?, dicíame fai nada un directivo dun medio de comunicación. Querido lector, non vale que logo deste último comentario alguén diga un “pois que deixe o cargo”. ¡Que fácil é nadar si todo fose auga!. Hai que comer, que xa, nin en Cáritas hai mesa para tanta xente.
Alfonso Otero Regal
Estes recitais, protagonizados por músicos da contorna, nunca defraudan. Sen grandes nomes internacionais, pero cunha sensibilidade musical exquisita, ofrecen sempre unha experiencia artística de gran calidade. Por iso, quen asista gozará dunha nova xornada dentro do Programa Adral, que a Xunta de Cofradías promove con tanto entusiasmo.
O Concello destaca a oportunidade que supón para impulsar a hostalaría local e felicita ás persoas galardoadas pola súa contribución á gastronomía asturiana.
Este texto é o froito de varios anos de investigación e convida profesionais da educación, terapeutas e persoas curiosas a descubrir como o traballo coa arxila libera traumas e favorece unha transformación persoal profunda. Ao remate do acto servirase un viño e un pequeno petisco.
A continuación, as persoas que desexen continuar a conversa e compartir un tempo de convivencia poderán anotarse á comida que se celebrará na Casa da Penela.
Pasados dez minutos das 15 horas deste martes, un particular alertou ao 112 Galicia dun coche envorcado fóra da vía en San Martiño de Ferreiros, Pol. Aconteceu no quilómetro 3 da LU-750, e a única persoa implicada permanecía atrapada no interior. De inmediato, desde o Centro Integrado de Atención ás Emerxencias activouse un operativo no que participaron Urxencias Sanitarias de Galicia-061, os Bombeiros de Vilalba, a Garda Civil de Tráfico e os servizos de mantemento da estrada. Os bombeiros actuaron para liberar á persoa, que foi evacuada en ambulancia polos profesionais sanitarios desprazados ata o lugar.
Unha comedia orientada para público infantil escrita e dirixida por Bea Campos. Hora: 18h.
O investigador achegarase a Ribadeo para falar sobre Urraca, considerada por moitos a emperatriz de todos os galegos e galegas. A entidade xa coñece o bo facer de Picallo, pois en anteriores ocasións participou como ilustrador nas presentacións das novelas Ao sur da liberdade e Entre a vontade e o destino, de Xosé Henrique Costas, deixando unha excelente impresión. Nesta ocasión, o público poderá escoitar ao Picallo historiador, que achegará novos datos sobre o reino de Galiza, unha realidade histórica que durante anos permaneceu agochada e que hoxe se recupera grazas a publicacións e investigacións como a súa.
