Facis Petrea

A capacidade de asombro, tan propia da inocencia, á que estamos abocados si atendemos a os espectáculos parlamentarios de cada día, sexa nos concellos, diputacions, xunta ou estado, non parece ter fin. Realmente, si a devandita capacidade tivese límites, estariamos ante o temido vómito social.

O Sr. Rajoy exhibe o argumento da autoridade moral para usalo como varapao contra o Sr. Pérez Rubalcaba. Dáme o ataque de risa por non chorar cada dia que esta xentiña repite incansablemente aquello de “tu mais”

A defensa esgrimida polo Sr. Rajoy é o famoso “Ti máis”, evidente desconsuelo para os que aspiramos a ver a un político dando a cara, argumentando unha defensa contundente. Pero é evidente que a intelixencia oculta que ten este presidente baleiróuselle nas oposicions ao rexistro da propiedade.
Daquel punto de inflexión na súa vida, e as sucesivas migracions a registros rianxeiros, pirenaicos e finalmente levantinos, nace a súa conformidad coa mediocridad.

Os petos cheos,- aínda que repita que perdeu ingresos dinerarios dedicándose á política-, o notable incremento do seu patrimonio, e o desdén con que se manifesta ante os españois non xustificarían unha intelectualidad que se lle podería supoñer.
Decir adornado con flores aos que hoxe non teñen para comer, Sr. Rajoy “….. onde dixen digo, digo Diego ….”..

As entrevistas que lle fan “ad hoc” realizadas por medios non españois, e nas que confesa sentirse a gusto, non son máis que bofetons sen mans a calquera de nos español. Pois estamos guapos que teñamos que mercar “os papeis” do mundo adiante para saber o que quere facer vostede con as nosas miserias..

O Sr. Presidente intenta dar unha imaxe de seguridade, adiantando os brazos ao camiñar, en xestos que me recordan aos soldados que desfilaban “a piñón fixo”.Pero nada máis lonxe da realidade. É un preclaro exemplo de inseguridade, de tibieza hipócrita, cando manifesta que sabe perfectamente que non cumpriu co seu programa electoral pero que cumpre co seu deber. A este proceder chámaselle por a miña terra “CARA DURA” de dura, de hormigón, facies pétrea, en latin de seminarista de Mondoñedo.

Acompáñalle neste baile de antroido a destempo o ministro Sr. Montoro, líder experto en bailar sevillanas, dando voltas incesantes para quedarse cravado na figura torera do paseíllo, coa taleguilla ben chea e o brazo esquerdo oculto pola capa. A capa mesma con que nos cortaron os caprichos do pracer aos españois. Non é, ao que se ve, exclusivo comportamento do presidente, senón de todos os membros deste goberno.

Según a miña humilde opinión, autoridade moral non ten vostede Sr. Presidente nin recentemente recibidas as puras augas bautismales. Vostede pide aos españois sacrificios salariales mentres engorda os seus emolumentos, apértanos con reformas fiscais á vez que as súas correligionarios sacian as súas ambicións dinerarias desmedidas transportandoas a Suiza ou a calquera outros lugar, preferentemente paraísos fiscais. Asi que cambie que si non os tempos vanno chimpar fora do palacete da Moncloa, tempo o tempo, pois a xente de arreo estalle moi cabreada, deria, mais ainda que un servidor, que xa ten o cabreo na coronilla do testuzo, que din os mal pensados heredie de meu tatarabo o cura de Castro de Ouro.

A. Otero Regal