A lei que nos volve ó Franquismo máis rancio

As sociedades democráticas baséanse en principios que ningunha autoridade debería violar. Entre os dereitos fundamentais figura a liberdade de información, expresión e manifestación. A Constitución atribúe ao Estado o seu defensa, promoción e garantía. Con todo, o Partido Popular pretende derrogalos coa súa Lei de Seguridade Cidadá, xa bautizada como a lei mordaza. O Consello de Ministros aprobouna e agora iniciarase o trámite parlamentario.

Cada día o PP anuncia novas medidas legislativas de corte fascista. Ás coercitivas contra as manifestacións populares na rúa, baixo a coletilla abstracta de “perturbación da orde”, engádense outras que reforzan a vulneración dos dereitos elementais. Do conxunto de propostas máis inquietantes desta lei destaca a imposición de sancións graves por gravar ou difundir imaxes de policías durante as súas intervencións en actos de protesta.

Nin sequera os medios de comunicación poderán facelo mentres dan cobertura informativa dos sucesos. Sancionarase igualmente iso que o PP chama “ofensas a España” , Volta a “ España unha, grande e libre” e eliminarase a capacidade decisoria das distintas comunidades. Do mesmo xeito, castigarase a quen intenten impedir o cumprimento dun acordo xudicial ou administrativo. Como exemplo, membros dos colectivos anti desahucios, aínda que actúen sen violencia, serán multados.

O Goberno saca aos xuíces do proceso contra as protestas non autorizadas, delegando a autoridade exclusiva na policía. O PP ten a vontade de crear un fichero de infractores coa finalidade de apreciar a reincidencia e valorar o seu posible repercusión directa sobre a seguridade cidadá. Con outras palabras, as persoas volveremos ser fichadas como nos tempos duros de mando en plaza do seu abueliño e a tropa que lle facia a “claque”.

Estes son algúns dos aspectos da lei mordaza do PP, expresión tráxica do conflito entre a legalidade e a legitimidade. Non queda, xa que logo, outra alternativa que elixir un dos dous camiños: someterse a esta lei inxusta ou resistir á tiranía que se ampara nun marco legal. Neste último caso parece que só cabo a desobediencia civil, véndose obrigada a cidadanía a transgredir a lei en defensa dos principios democráticos elementais. Pois ben ou como cidadan libre obto por esta ultima oncion, e ti?

Otero Regal.