Pola rúa de abaixo

Todos esperan pola luz verde para seguir camiñando. Non paran de pasar os coches. Deteranse cando nós sigamos adiante. Aínda non sabemos quenes nos veran cruzar a rúa. Diante de min hai persoas que unha vez crucen perderanse seguindo rutas diferentes. Non coñezo a ninguén. Case non nos miramos. Si baixamos a vista só vemos zapatos, e si levantámola hai un ceo, que hoxe é azul, véndonos desde tan lonxe que debemos parecer unha mentira, ou seres raros, diminutos, seguindo luces que se acenden e apágan, e andando tan rápido coma se fósemos chegar a algunha parte. Desde esa lexanía debemos parecer uns seres curiosos, nós, que nos creemos importantes, tan inmortales, e que nos angustiamos por calquera continxencia que non controlamos ou que non sae como pensavamos.

Xa na rua de abaixo vexo que alguén se para diante dun esmoleiro que toca unha flauta. Saúdanse, e o que se detén saca unha barra de pan dun cartucho e a parte pola metade antes de darlla ao que tocaba a flauta. Non sé que melodía estaría tocando porque os camiñantes silencian todos os acordes. Habitualmente, cando camiño ao seu lado, adoita interpretar O cóndor pasa. Agradécelle o pan ao peatón que segue de longo mentres nós esperamos. Daquela parte esa media barra noutra metade e unha desas dúas metades a trocea e dálla ao seu can. Chegado a sua altura doulle unha moeda aínda que non estea tocando e o can mírame agradecido mentres remoe un anaco de pan co mesmo desespero que o seu dono. Ao pararme perdín de vista a todos os que me acompañaban pola rua de abaixo. E esta vez, non me fixei en quen estaban mirando os escaparates. Ía pendente do pan, do camiñante, do can e do home que xa non toca a flauta. Se cadra pola rua camiñaba alguén coñecido, ou un amigo do pasado, ou alguen que me agarda e que aínda non se cruzou coa miña mirada. Sigo andando camiño da casa. A miña sombra reflíctese en empédrelos da rúa e en fachadas centenarias. Camiño por un barrio antigo no que se reflectirían miles de sombras como a miña durante anos. Alguén me saúda. Devólvolle o saúdo, pero creo que se deu conta de que non son quen pensaba. Eu preferín saudalo coma se o coñecése. Se cadra fomos amigos fai tempo e as nosas caras cambiaron tanto que xa non nos recoñecemos. Fai anos que non vexo a moitos amigos de tempos pasados. Quizá coincidimos algunha vez na rua de abaixo e tampouco nos recoñecemos. Uns mirando un escaparate e os outros tomando un grolo de viño ou cervexa nesas terrazas que ocupan o 80% da rua . Sempre seguimos de longo e de lonxe adoita haber alguén que toca O cóndor pasa. Cambian os paseantes, pero a música e a vida repítense eternamente en calquera rúa de abaixo.