Ikea-socialdemocrata: un aburrimento salvaxe

Aínda estou entre o si e o non á hora de facerme co pack completo da última “achega connection” socialdemócrata. Sempre hei ter a idea de ser un torpe redomado fronte ás excelencias decorativas de Ikea. Un enfróntase á montaxe da estantería ou da mesa de noite co convencimiento de que lle vai a sobrar un tornillo, e que como consecuencia diso vai ter que sufrir durante un soño profundo o golpe seco pola caída descontrolada das baldas. É o meu pensamento máis axeitado sobre a segunda unificación de Podemos trala súa alianza con IU: levar aos seus candidatos ata a pureza doméstica sueca para facernos recordar o mundo feliz do irrecuperable Olof Palme, asasinado en 1986 no centro de Estocolmo, un trauma para o paraíso nórdico. Pois co reconvertido programa político da tropa de Igrexas pasaríame o mesmo: non compoñería o acertixo e acabaría trufando o caldero de IRPF, pensións e PIB, e sempre me sobrarían porcentaxes inexplicables, ou sexa tornillos sen buracos.

O PSOE e Unidos Podemos pelexan a segunda praza, aínda que xa o CIS deu o seu toqueciño de amargura aos socialistas ao situalos como terceiros, cunha remontada dos nados na facultade de Cencias Políticas. As dentelladas entre os dous van ser tremendas, e de xeito extraordinario as ferramentas a utilizar para demostrar quen ten máis ADN socialdemócrata. En fin, o tema de sempre, un aburrimento salvaxe.

Ser torpe ou manazas non pecha o capítulo do influxo da socialdemocracia a través do moble sueco, campo aberto por Unidos Podemos para unha tese doctoral. Unha vez adquirido o best seller, estraño e apático fronte á cama desalmada, conduzo a mirada por cociñas e salóns de tons suaves, cremosos, cheos de luces crepusculares que incitan á sesta, hastiados do sopor dos días que transcorren entre a funcionalidade. E de súpeto: Igrexas que rega o cogollo verde dunha planta rodeada de libros; Errejón entre xabos e champús; A outra de santiago dando brillo aos pratos. A socialdemocracia no seu esplendor.

Sigo cara a unha zona de estudo, e póñome en situación de estratega podemita: ningún votante póde imaxinar a Rajoy repantingado, de xeito conxunto co seu fillo, enfrascado no auxilio das tarefas escolares, entre unha carpintería clara, co estor medio desenrolado, cun xarrón cun tulipán?. Non, diría o estratega, o candidato do PP moveríase entre a escuridade da caoba, os visillos pétreos, os sillons aterciopelados, tapices nas paredes, unha sirventa uniformada?

Pero a propósito de que non vou comprar nada, nin unha regadera metálica nin un sacacorchos de última xeración, prosigo á procura do contrario de Pedro Sánchez. Quizais no garaxe: un candidato calquera que ordena meticulosamente os troncos para a súa cheminea, e fronte a el un líder socialista que tira a súa pelota de baloncesto nunha canastra portátil. E que se afasta feliz, sobrado, coa súa cara gretada, con certo punto canalla, cara á porta acristalada dunha cociña da que saen vapores da cociña. A súa esposa levanta a vista e dedícalle o seu mellor sorriso. Estamos ante candidato socialdemócrata?

Segundo o CIS, os atrevimientos non son valorados da mesma xeito que as chamadas á evolución de crianza menestral (entendido como o non artístico) que promove Mariano Rajoy. A negativa do registrador aos experimentos marca a división entre dúas perspectivas sobre como debe camiñar o país. Gana aínda o pais que mira de reollo as consecuencias dun sorpasso. E todo iso ten que ver coa orde estética da vida. Manda carallo con tanto “socialdemócrata” solto.

Otero Regal.