Polo ano 1928 iníciase a construcción do Asilo, obras que rematan en 1931, según consta no frontispicio da entrada principal. Pero será dous anos mais tarde- 1933- cando se inaugure, o día 16 de xullo, festividade da Virxe do Carme; patronímico asinado a aquela Institución, por vontade da fundadora.
Vallibria, o periódico que en Mondoñedo dirixía don Xosé Trapero Pardo, daba novas do acontecemento ”… un reconfortante Asilo, en el que el pequeño detalle está atendido, y a Foz un edificio que es gala y ornato de la villa… dominando el panorama terapéutico de la ría, y dilatadas perspectivas del litoral, desde Tapia a San Ciprián. Es un hermoso edificio de dos plantas, de amplios y profundos ventanales y dividido por una capilla central, de bella traza románica, en dos costados laterales, idénticos, para los asilados de cada sexo, que amplias escaleras de cómodos rellanos, dividen en dos secciones. Toda la pavimentación del edificio, excepto la de los dormitorios, es de baldosín de la renombrada fábrica de Burela.El establecimiento, que está separado de la carretera de la Costa por un jardín de amplia escalinata y elegante verja, forjada por cierto en los talleres de Foz, cuenta con abundante agua corriente en todos los departamentos y un elevado murallón cierra sus 65 áreas de huerta…
El edificio, que engalana grandemente aquel paraje, y que ha costado 375.000 pts., sin contar las dependencias exteriores, honra al arquitecto don Roberto Lage Baamonde y al contratista, señor Mera”.
A construcción, de fermosa traza, e acusada personalidade, divisábase entón de calquera punto da vila, e dende a outra beira da ría a súa planta erguíase maxestuosa,sobre as casiñas que se apiñaban arredor da igrexa e do porto.
Así o expresaba Rufina Solveira, en poesía publicada o 20.10.1934 en “La Democracia” de Luarca; descripción dende Barreiros, onde a poeta residira por algún tempo. Precisamente o título é “Mi pueblo”; e dí así:
“Desde la casa en que habito/ veo a mi pueblo natal,/mirándose al gran espejo/ del majestuoso mar./
Hasta él llegan las olas/ y blancas copas de espuma;/conchitas de algas marinas/ y nubes de espesa bruma./
Veo mi humilde casita,/rodeada de una higuera,/contemplando las barquillas/ al margen de la rivera.
Veo el faro que señala/ el peligro al marinero;/su lucecita brillante/ hace guiños al mar fiero./
Veo el soberbio edificio/ que cobija al desvalido:/ Quizá yo algún día en él/dé mi postrer suspiro…”
O 9.9.1935 o Concello, a petición dos albaceas, declara como cemiterio o panteón construido na capela,só aós efectos do traslado e inhumación dos restos da parella benfeitora, sepultados no cemiterio de Barreiros que “coincide co desexo do pobo de Foz, agradecido ós seus fillos… “, según consta na acta da sesión municipal
No transcurso do tempo o Asilo, rexido polas Hermanitas de los Ancianos Desamparados,foi obxeto de melloras, sempre tendentes a cumprir as funcións para o que fora concebido.Nese senso gardamos memoria das realizadas polos anos 70, coa ampliación e modernización de dependencias e servizos; dotación de instalacións para matrimonios; cafetería, perruquería unisex; sala de xogos, de tv. e de lectura, aseos para minusválidos… así como ascensores para camillas, megafonía, planchadoras,lavadoras, etc.
Nesta época rexía aquela Casa unha monxa excepcional, tan pequena de corpo coma grande de espíritu, de traballo, de xenerosidade, de optimismo, de entrega e de ilusión: a Madre Ambrosia; de inesquecible recordo.
Os cortes produciranse do punto quilométrico 2,800 ao final da vía. Habilitaranse desvíos alternativos que estarán debidamente sinalizados.
Cada participante pode presentar unha única fotografía, en papel e formato dixital, seguindo as bases dispoñibles na web da Deputación. A celebración do aniversario inclúe actividades como a Xornada de Degustación da Tenreira de Ancares, unha xornada micolóxica e un obradoiro de rescate na montaña, ademais doutras propostas ambientais e divulgativas nos próximos meses.
Dez minutos antes das 21:30 horas do xoves, o 112 Galicia foi informado polo persoal de Adif dun tren detido no medio dun túnel en Mogor, Mañón, debido a unha chapa metálica no medio da vía. Así, aínda que as doce persoas que viaxaban a bordo estaban ilesas, precisaban medios de rescate para baixalas do convoi e desprazalas ata o apeadeiro máis próximo. Nestas tarefas colaboraron a Garda Civil, os Bombeiros do Eume, o GES de Ortigueira e os voluntarios de Protección Civil de Mañón. Finalmente, as persoas foron rescatadas e evacuadas a outro tren, que as levou ata o apeadeiro sen maiores complicacións. Desde alí, continuaron a súa viaxe en taxi.
Competirán durante tres días xunto a outras dezaseis escolas de todo o mundo, elaborando catro propostas de pizza: Polbo á galega, con polbo galego, queixo San Simón e allada picante; Bosque galego, con crema de castañas e mel picante; Terra meiga, con zorza picante; e Rapadoira, con setas, queixo azul e pera. As estudantes viaxan acompañadas pola súa profesora, Conchi Carreiras, coa que levan tempo preparando as receitas. Esta é a terceira participación do IES de Foz neste certame, no que xa acadaron un segundo posto en edicións anteriores. A actividade forma parte do programa Erasmus+ da FP, financiado pola Unión Europea, que facilita a participación do alumnado en competicións de habilidades profesionais por toda Europa.
A xornada comezará ás 12:00 h cun faladoiro titulado “Vizoso e nós”, no que participarán Pepe Penabade, Pepe Blanco, Caxigueiro, Aurelia Balseiro e Mª Cristina Rubal González, moderados por Antonio Reigosa. Ás 13:20 h abrirase a exposición “Xosé Vizoso. O neno que debuxou un cabalo”, que permanecerá dispoñible durante as festas de San Lucas. A partir das 13:45 h terá lugar o acto de inauguración e descuberta da placa da nova rúa Xosé Vizoso, na Praza da Fonte Vella, coa presenza de autoridades, familiares e amizades do artista. As persoas asistentes recibirán no auditorio unha lámina cunha obra de Vizoso como agasallo.
A exposición, instalada no Centro Comarcal Pazo de San Tomé, invita a observar con calma, descubrir historias e poñer en valor un patrimonio vivo que forma parte da nosa identidade. Unha maneira diferente de achegarnos ao mundo rural que tanto significa para As San Lucas.
Co sol ocultándose e a lúa asomando entre as torres de Donlebún, o músico e divulgador reivindicou o poder evocador e transformador do bravú fronte á morriña paralizante. Na sala de lectura da biblioteca, Souto explicou a evolución do rock bravú no imaxinario galego, evocando as músicas populares que acompañaron durante décadas os remolques dos pascualiños e os labores comunitarios, e lembrando a vitalidade de grupos como Skornabois, Diplomáticos de Monte Alto, Xenreira, Zënzar, Pinto de Herbón ou os Rastreiros. A boa lembranza da súa anterior visita levou ao artista a pechar a velada interpretando o “Himno de Ribadeo”, composto por Arturo Mogo, nun final cheo de afecto pola vila e pola súa identidade cultural.
