Cadernos da viaxe. “ O mundo require dunha Igrexa fondamente reformada”. Xoán Antón Pérez Lema

A moi rápida (pouco máis de 24 horas) elección de Robert Prevost como novo Papa, este 8-M, amosou o ben que funcionou a maioría cardinalicia xurdida dos nomeamentos do finado do Papa Bergoglio (fálase máis dun cento dos cardeais, máis ou menos ¾, fronte aos 2/3 requiridos para a elección polo Dereito Canónico) e fai moi evidente o rechamante fracaso da extrema dereita eclesiástica (coa que se aliñou no estado español o xornal web Infovaticana, que teimudamente tentara desprestixiar ao cardeal Prevost e a outros posíbeis candidatos adscritos ás sensibilidades máis bergoglianas).

Mais na propia e amplísima maioría bergogliana da investidura papal abrollan varias sensibilidades. Non faltou quen salientaba o fenómeno bergogliano como primavera que non dera paso ao verán (como afirmou o eminente teólogo galego Victorino Pérez Prieto) ou quen suliñara diversas propostas de ampla remuda que despois non se acadaron na praxe bergogliana.

Os poucos días do mandato de Robert Prevost amosaron un xeito de comunicar máis formal e menos latino, mais tamén unha nomeada preocupación por dous dos puntos cardinais do maxisterio bergogliano: a paz e o ambientalismo.

Na fronte da paz o norteamericano-peruano afirmou este domingo 11-M a necesidade de parar o xenocidio en Gaza e garantir a salvación da poboación a medio da chegada da axuda humanitaria que impiden Israel e os USA, lembrando tamén a urxencia da liberación por Hamas de todas as persoas israelís collidas o 7-Ou de 2023 como reféns. E tamén amosou a súa grande discrepancia coa agresión rusa da Ucrania e mesmo coas propostas parciais de tregua da Administración Trump.

No que atinxe ao ambientalismo as persoas máis coñecedoras do novo Pontífice afirman a súa conexión coa sensibilidade ecoloxista do papa Bergoglio e coa necesidade dunha acción global e urxente fronte aos perigos do cambio climático.

Máis descoñecida é a proposta do novo Papa fronte á integración das persoas divorciadas e dos colectivos LGTBI da comuñón eclesial e da apertura á participación das mulleres na gobernanza da Igrexa e, en último de contas, nas ordes diaconal e presbiteral.

Estes días non faltaron opinións que reflectían, con razón, a anomalía dunha Institución de milleiros de millóns de crentes gobernada por un único soberano vitalicio escollido, pola súa banda, polos mesmos cardeais de menos de 80 anos que el propio ou o(s) seu(s) antecesor(es) escolleron. Por moito que a Igrexa Católica sexa unha Institución con máis de 2000 anos de historia os signos dos tempos (vector da pastoral e da doutrina católicas segundo as conclusións do Concilio Vaticano II-1962/65-) o proceso de remuda doutrinal e organizativa non pode parar, de non ser enfrontando riscos inmediatos de cisma ou afastamento a respecto da maioría de crentes. Interpretacións doutrinais ou pastorais e cosmovisións como as dos cardeais Rouco Varela ou Cañizares non poden volver estar no foco da Igrexa se ésta non quere certificar o seu definitivo divorcio co mundo.

Quer sendo crentes, quer sendo agnósticos (ou mesmo tendo días) o que millóns reclaman da Igrexa é que estea nas fronteiras e nas periferias, como predicou Bergoglio : ao carón das persoas pobres e excluídas, coa dignidade e os dereitos humanos e liberdades, coa xustiza social e coa compatibilidade entre produción económica e ecoloxía. E isto será moi difícil se a Institución teima nunha organización monarco-oligárquica excluíndo monxas, mulleres en xeral e leigos. A sinodalidade integradora, é dicir, a democratización real da Igrexa, é o único camiño.