“España como patrimonio das dereitas”. Santiago Fernández Rocha

Parece obvio, polo que nos amosa a historia, que as dereitas deste país teñen por costume exercer a política á marxe de toda consideración ética. Un feito que se plasma nun exercicio de corrupción sistemática cando exercen o poder. Un proceder que quedou confirmado por instancias xudiciais neste último período democrático, tanto nos gobernos de Aznar como de M. Rajoy.

Pero cando exercen a oposición, como é o momento actual, Basán o seu exercicio en deslexitimar e descalificar a quen goberna, e a partir de aí, construír un relato de terra queimada co único fin de destruir ao goberno e acadar o poder. Pasando por alto que nas democracias representativas un dos fundamentos é a posibilidade de alternancia entre partidos froito da decisión popular e esta idea, conleva un concepto medular que é o de recoñecer a lexitimidade dos gobernos adversarios, porque se neste contexto se nega a lexitimidade de quen goberna como único fin de destruílo, todo queda permitido. E neste punto están hoxe as dereitas deste país.

Este proceder, ética e democráticamente inadmisible, foi unha constante das dereitas dende o 2004. Cousa que xa aconteceu na II República e que nos levou á Guerra Civil.

Esta anomalía coido que parte de considerar o Estado, as institucións e os seus recursos, non como un ben público ao servizo da cidadanía, senón como un patrimonio de seu. Trataríase dunha arraigada concepción patrimonial do poder político, considerando como si o territorio ou as administración lles pertencera por dereito propio.

Estamos, polo tanto, diante dun proceder que cadra moi mal coa democracia e así se demostrou nos últimos séculos nos que a democracia foi unha rara excepción neste país.

Esta concepción patrimonial do Estado tan arraigada clasificamos bastante ben o feito de por que a dereita procede constantemente da maneira devandita. Posiblemente porque no fondo, nunca tiveron consideración algunha pola xente do común que en democracia é onde reside a soberanía que lle dá lexitimidade ás institucións do Estado.