Estas letras son unha lembranza de Elvire. Elvire, o seu alcume na Wikipedia, Elvira Mendes-Vega de nome e familia… Non a coñecín en persoa, vaia por diante. Pero si a tratei, mesmo sen coñecela: ser compañeiros na Galipedia, esa foi a ligazón. O 13 de maio, unha data con sonoridade portuguesa, aló polo 2013, faleceu. Pode atoparse unha foto súa, unha única, na Galipedia (https://gl.wikipedia.org/wiki/Ficheiro:Elvire_Elvira._Galipedista_e_galega.jpg, Fotografía CC0 de Luis Miguel Bugallo, Lmbuga).
Aló polo 2008 ou 2009 había un núcleo de xente máis relacionada dentro da Galipedia, unhas 8-10 persoas. Elvire era unha delas, exercendo a súa galeguidade dende unha Francia emigrante. Cunha conciencia de falta de Galicia na súa vida pola emigración e, ó tempo, unha querencia galega non sei se a pesar ou debido a esa falta.
É pouco o que podo dicir de Elvire con seguridade, só algúns detalles, mais teño que sinalar a causa destas letras, a súa orixe, e esa é a miña admiración por como unha francesa, ben que con orixe en Galicia, alguén que dicía saber o galego abondo peor que o castelán, e este, moito peor que o francés, identificou a Galipedia como un lugar no que poder contribuír a Galicia, poñendo o seu gran de area, grande, no proxecto comunitario. O dunha Galicia que a falta de tela baixo dos seus pés, estaba no seu corazón.
Repaso a correspondencia (correo electrónico) daqueles anos e atópome algunha cousa que delata algo de seu. Relataba nun deles que ía con moito retardo nas tarefas que pretendía na Galipedia e na wikipedia en francés. Achacábao a asuntos persoais, lamentando que a vida real a atropelara. E explicaba que consideraba que tiña que adiantarse na versión francesa porque pensaba que se a Galicia daquela, a súa cultura e a súa historia estaban ben tratadas das wikipedias das ‘linguas grandes’, iso era importante para Galicia, e no trempo non era o caso na wikipedia en francés. Si, tiña un dominio moito maior da lingua francesa e colaboraba na versión francesa, máis ó tempo que o facía na versión galega, na española, no Galizionario… E aínda que a relación de rexistros das súas contribucións indican que podíalle o editar nas versións en galego, o exposto indica que era moi consciente na procura do maior rendemento da súa colaboración na comunidade do coñecemento libre e en favor de Galicia.
Noutro lugar, ten axustado: “chámome ElvirA, o meu alcume é Elvire, por non estar libre na WPfr ElvirA cando me rexistrei, e como en francés chámome ElvirE que estaba libre …” Ou sexa, Elvire porque non lle queda outra, mais Elvira de sentimento e de forma legal, aínda que na pequena comunidade Galipedista calara o alcume ‘Elvire’.
Para min, unha mostra dunha emigración que sente e fai por Galicia e que merece o meu recoñecemento (e o de todos nós).
Soe dicirse ‘descanse en paz’. Que así sexa. Mais se queres visitala, a súa obra, as súas contribucións á cultura libre en galego están visibles. Un exemplo, as máis de nove mil edicións na Galipedia: https://gl.wikipedia.org/wiki/Especial:Contribucións/Elvire
Cada participante pode presentar unha única fotografía, en papel e formato dixital, seguindo as bases dispoñibles na web da Deputación. A celebración do aniversario inclúe actividades como a Xornada de Degustación da Tenreira de Ancares, unha xornada micolóxica e un obradoiro de rescate na montaña, ademais doutras propostas ambientais e divulgativas nos próximos meses.
Dez minutos antes das 21:30 horas do xoves, o 112 Galicia foi informado polo persoal de Adif dun tren detido no medio dun túnel en Mogor, Mañón, debido a unha chapa metálica no medio da vía. Así, aínda que as doce persoas que viaxaban a bordo estaban ilesas, precisaban medios de rescate para baixalas do convoi e desprazalas ata o apeadeiro máis próximo. Nestas tarefas colaboraron a Garda Civil, os Bombeiros do Eume, o GES de Ortigueira e os voluntarios de Protección Civil de Mañón. Finalmente, as persoas foron rescatadas e evacuadas a outro tren, que as levou ata o apeadeiro sen maiores complicacións. Desde alí, continuaron a súa viaxe en taxi.
Competirán durante tres días xunto a outras dezaseis escolas de todo o mundo, elaborando catro propostas de pizza: Polbo á galega, con polbo galego, queixo San Simón e allada picante; Bosque galego, con crema de castañas e mel picante; Terra meiga, con zorza picante; e Rapadoira, con setas, queixo azul e pera. As estudantes viaxan acompañadas pola súa profesora, Conchi Carreiras, coa que levan tempo preparando as receitas. Esta é a terceira participación do IES de Foz neste certame, no que xa acadaron un segundo posto en edicións anteriores. A actividade forma parte do programa Erasmus+ da FP, financiado pola Unión Europea, que facilita a participación do alumnado en competicións de habilidades profesionais por toda Europa.
A xornada comezará ás 12:00 h cun faladoiro titulado “Vizoso e nós”, no que participarán Pepe Penabade, Pepe Blanco, Caxigueiro, Aurelia Balseiro e Mª Cristina Rubal González, moderados por Antonio Reigosa. Ás 13:20 h abrirase a exposición “Xosé Vizoso. O neno que debuxou un cabalo”, que permanecerá dispoñible durante as festas de San Lucas. A partir das 13:45 h terá lugar o acto de inauguración e descuberta da placa da nova rúa Xosé Vizoso, na Praza da Fonte Vella, coa presenza de autoridades, familiares e amizades do artista. As persoas asistentes recibirán no auditorio unha lámina cunha obra de Vizoso como agasallo.
Ás 15:15 horas deste martes, un particular solicitou asistencia sanitaria tras a caída dun raio no lugar de Castro de Igrexa (Cazás, Xermade). Varias persoas sentiron os efectos da descarga eléctrica e unha delas quedou atolada. Tras dar aviso ao Servizo de Urxencias Sanitarias de Galicia-061, Garda Civil e Protección Civil, a persoa afectada foi evacuada consciente ao Hospital Universitario Lucus Augusti.
A exposición, instalada no Centro Comarcal Pazo de San Tomé, invita a observar con calma, descubrir historias e poñer en valor un patrimonio vivo que forma parte da nosa identidade. Unha maneira diferente de achegarnos ao mundo rural que tanto significa para As San Lucas.
Co sol ocultándose e a lúa asomando entre as torres de Donlebún, o músico e divulgador reivindicou o poder evocador e transformador do bravú fronte á morriña paralizante. Na sala de lectura da biblioteca, Souto explicou a evolución do rock bravú no imaxinario galego, evocando as músicas populares que acompañaron durante décadas os remolques dos pascualiños e os labores comunitarios, e lembrando a vitalidade de grupos como Skornabois, Diplomáticos de Monte Alto, Xenreira, Zënzar, Pinto de Herbón ou os Rastreiros. A boa lembranza da súa anterior visita levou ao artista a pechar a velada interpretando o “Himno de Ribadeo”, composto por Arturo Mogo, nun final cheo de afecto pola vila e pola súa identidade cultural.
