“Ética e desenvolvemento”. Santiago Fernández Rocha

Se hoxe nos fixeramos a pregunta polas características que definen o mundo actual, coido que unha das respostas estaría na súa extraordinaria aceleración. O desenvolvemento técnico e científico está a facer que o cambio se estea a producir a velocidade de vértigo.

Pero esta aceleración, limitada só ao eido material, carece, por desgraza, dunha conciencia moral que a dirixa e lle dea sentido. Esta foi a razón que fixo dicir ao físico Stephen Hawking que un dos grandes problemas que hoxe ten a humanidade é que a tecnoloxía está avanzando moito máis de presa que a nosa sabiduría. Un feito que anos antes o filósofo Max Horkheimer xa vaticinar ao desvelarnos que a razón instrumental estalle gañando a partida á razon obxetivos.

Viña a dicir Horkheimer que estamos a construir un mundo onde a intelixencia só está a preocuparse pola eficacia e a utilidade dos avances e non polos fins, polo todo, en definitiva, ao que debera quedar subordinado todo aquelo que é instrumental, xa que o progreso técnico, en si mesmo, non garante unha sociedade mellor se non está vinculado a fins moralmente aceptables.

Porén, vivimos nun mundo totalmente dominado polo instrumental no que a razón perdeu a súa dimensión ética e polo tanto, tamén o seu sentido humano sen o que non é posible un mundo mellor.

Xa que logo, todo avance material necesita imperiosamente Unha reflexión moral constante se non queremos acabar alienados e sendo servos das cousas que inventamos e producimos, como hoxe nos está a suceder.

Este, polo tanto, deberá ser o gran debate, o de darlle a todo avance material Unha dimensión ética porque, do contrario, como estamos a ver, todo desenvolvemento perde o seu auténtico sentido, o de construír un mundo mellor e máis xusto ao servizo de toda a humanidade.