Seguimos a ser paletolandia

SEGUIMOS A SER PALETOLANDIA

Unha das miñas tantas profesións frustradas, necesito un par de vidas máis, é a de actor. Se algo tiñan claro os frades e os curas sobre min é que encabezaría calquera lista que supuxese representar ou escribir unha obra teatral. Para os anais da historia quedou o meu papel protagonista en O Valente Terremoto. Afónico, vítima de entusiastas ensaios. Aínda tremo do meneo que me deu o frade mentres buscaba co que arranxar o desaguisado. Pero eu clamei como un arcanxo, baixiño, pero clamei.

Agora deixo a actuación para algunhas escenas dramáticas caseiras que deixan perplexo ao persoal do obradoiro, e pequenos bailes que só provocan cabeceos de resignación e amor, ou compaixón quen sabe. O ocaso do que puido ser.

A cousa é que a interpretación non se reduce só ás táboas ou á intimidade do fogar, tamén é un elemento diría que imprescindible para a política onde a hipocrisía e o saber estar confúndense. E para iso hai que ensaiar, e moito.

Uns dos que deberían practicar algo máis son os nosos políticos e copiar descaradamente do que sucede a o outro lado dos Perineos onde Nicolas Sarkozy, puxo a primeira pedra: “comprar en Francia non é unha palabrota. É un deber cívico”. Marine Lle Pen (Fronte Nacional) axudoulle a construír o muro: “que un iogur faga 15.000 quilómetros para chegar a casa é un drama”. O socialista François Hollande sumouse á moda -“eu defendo o patriotismo económico”- mentres que François Bayrou (MoDem) prometeu facer do “comprar francés” o seu leitmotiv electoral.

Socialistas, populares, de esquerdas ou de dereitas, a crise conseguiu pór de acordo aos políticos franceses. Inmersos en período preelectoral, e á vista de que a crise ameaza con agravarse, todos converteron o “made in Francia” na súa lema de campaña. Á hora de facer a compra, os políticos non dubidan en sacar a bandeira tricolor e instan os seus compatriotas a que sigan o exemplo e miren a etiqueta.

Ao medo por perder a tripla A -a mellor nota que as axencias de cualificación dan á débeda dun país- súmase o mal dato do paro, que, segundo as últimas cifras publicadas esta semana, medrou por carto mes consecutivo. Ademais, París despide o ano con outro mal agoiro: en tres anos o país pechou 900 fábricas e destruíu 100.000 empregos, segundo o Observatorio Trendeo.

“Non estou contra a implantación de fábricas francesas noutros países. É normal que se constrúan en China os coches que se van a vender alí. No que non estou de acordo é en que fabriquemos no estranxeiro o que imos vender en Francia”, sinalou o presidente galo, Nicolas Sarkozy.

Para promover a actividade en chan patrio, o dirixente propuxo facer un selo de calidade superior ao “made in France”, que garantirá que o artigo foi producido en territorio galo. “Quero corrixir unha ambigüidade. Todo o mundo di ‘comprar francés’. Eu prefiro dicir ‘producido en Francia'”, dixo o presidente, que asegurou preferir “que se compre un coche de marca estranxeira producido na casa que un francés construído noutro país”.

Para o candidato socialista ao Elíseo, François Hollande, trátase de defender o “patriotismo industrial”, mentres que o aspirante centrista François Bayrou anunciou a súa intención de converter a citado lema na súa “obsesión” co obxectivo de loitar contra o paro. “Vou facer do ‘producido en Francia’ o meu leitmotiv”, advertiu.

En pleno mercadillo de nadal dos Campos Elíseos, a candidata de ultradereita, Marine Lle Pen, criticou esta semana o consumismo desalmado da sociedade e a curta vida dalgúns artigos producidos en China. “Cando se facían en Francia, eran máis sólidos e duraban máis que os realizados en China”, asegurou a política, quen entre o drama e o humor, lamentou a longa viaxe de moitos destes produtos até aterrar en chan francés.

Aquí sen embargo seguimos a ser “Paletolandia” e os catro que facemos algo aquí temos que loitar con esa sempiterna manía tan ibérica de que calquera cousa de fora é mellor.

Otero Regal