DE BOBOS E TRISTES
O PP galego está triste, como Cristián Ronaldo. Está doído pola dimisión de Esperanza Aguirre, a ata fai uns días presidenta da Comunidade de Madrid que padece o mesmo mal que o futbolista portugués: o vil metal.
Aguirre confesou un día con desenvoltura e sen vergoña que lle custaba chegar a fin de mes cos seus máis de 6.000 euros. Tiña razón para queixarse porque esta política manirrota (hai que selo moito para non chegar a fin de mes con ese soldo) gañaba bastante menos que o xogador do Real Madrid, ese neno mimoso e engreído que se entristece porque neses campos de fútbol as afeccións grítanlle “Messi, Mecí” para amolalo.
Co diñeiro que gaña (ao día leva o que Esperanza Aguirre tarda un mes en xuntar) eu deixaríame chamar calquera cousa. Ata estaría disposto a que me chamasen Mariano Rajoy con tal de levarme a casa cada mes un millón de pesetas das de antes. Xa non digo nada dos múltiples millóns mensuais do astro de Madeira.
Non se pode ter todo: diñeiro, mocidade, calidade profesional? Hai algo moito máis importante que todo iso: a felicidade. Ronaldo non é feliz, Aguirre non é feliz. A xente menos favorecida cre que o teñen todo e ao final non teñen nada.
Eu tamén estou triste, pero non por Aguirre ou Ronaldo, senón porque faleceu Santiago Carrillo aos 97 anos mentres durmía a sesta. Foi unha morte doce e ata certo punto feliz. Era un home lúcido e coherente que rozou o século en plenitude, querido e odiado polos seus compatriotas a partes desiguais.
Nunca o escoitei queixarse por el. Queixábase polas inxustizas e os abusos que soportaban os demais, os máis débiles. El era feliz cos seus libros, os seus amigos, a súa familia e os seus faladoiros radiofónicos. Nunca lle oín dicir “estou triste”, como agora escoito a dirixentes populares pola dimisión da marquesa consorte, unha muller que ten a vida económica solucionada, aínda que un cancro poida recordarlle que é tan mortal como a última esmoleira da vila de Madrid.
A tristeza é un sentimento humano que non sabe de contas correntes nin de propiedades. Ata Soria, segundo ministro do Goberno de Rajoy con máis patrimonio, tamén se pon triste cando toda a xente, bueno case toda, pois estivemos vendo o apagón, pídelle unha esmola para que a empresa de Alcoa na bisbarra non peche, din que lle fode moito cando non se sae coa súa ou non consegue ser presidente de Canarias.
Os ricos tamén choran e o diñeiro non dá a felicidade. Ás veces, ata, pode ser a causa da tristeza dos idiotas. Non hai máis bobos porque non hai máis xente, que dicía o meu avó Xesus de Regal.
Otero Regal
Dez minutos antes das 21:30 horas do xoves, o 112 Galicia foi informado polo persoal de Adif dun tren detido no medio dun túnel en Mogor, Mañón, debido a unha chapa metálica no medio da vía. Así, aínda que as doce persoas que viaxaban a bordo estaban ilesas, precisaban medios de rescate para baixalas do convoi e desprazalas ata o apeadeiro máis próximo. Nestas tarefas colaboraron a Garda Civil, os Bombeiros do Eume, o GES de Ortigueira e os voluntarios de Protección Civil de Mañón. Finalmente, as persoas foron rescatadas e evacuadas a outro tren, que as levou ata o apeadeiro sen maiores complicacións. Desde alí, continuaron a súa viaxe en taxi.
Competirán durante tres días xunto a outras dezaseis escolas de todo o mundo, elaborando catro propostas de pizza: Polbo á galega, con polbo galego, queixo San Simón e allada picante; Bosque galego, con crema de castañas e mel picante; Terra meiga, con zorza picante; e Rapadoira, con setas, queixo azul e pera. As estudantes viaxan acompañadas pola súa profesora, Conchi Carreiras, coa que levan tempo preparando as receitas. Esta é a terceira participación do IES de Foz neste certame, no que xa acadaron un segundo posto en edicións anteriores. A actividade forma parte do programa Erasmus+ da FP, financiado pola Unión Europea, que facilita a participación do alumnado en competicións de habilidades profesionais por toda Europa.
A xornada comezará ás 12:00 h cun faladoiro titulado “Vizoso e nós”, no que participarán Pepe Penabade, Pepe Blanco, Caxigueiro, Aurelia Balseiro e Mª Cristina Rubal González, moderados por Antonio Reigosa. Ás 13:20 h abrirase a exposición “Xosé Vizoso. O neno que debuxou un cabalo”, que permanecerá dispoñible durante as festas de San Lucas. A partir das 13:45 h terá lugar o acto de inauguración e descuberta da placa da nova rúa Xosé Vizoso, na Praza da Fonte Vella, coa presenza de autoridades, familiares e amizades do artista. As persoas asistentes recibirán no auditorio unha lámina cunha obra de Vizoso como agasallo.
O sindicato denuncia a decisión unilateral da empresa de retirar días de descanso e implantar quendas que dificultan a conciliación. As concentracións serán nos centros de traballo de Foz (Uxío Novoneira s/n) e Ribadeo (Avda. Galicia 27). Lémbrase que non é unha folga e apélase á solidariedade da plantilla para defender as condicións laborais conquistadas.
Ás 15:15 horas deste martes, un particular solicitou asistencia sanitaria tras a caída dun raio no lugar de Castro de Igrexa (Cazás, Xermade). Varias persoas sentiron os efectos da descarga eléctrica e unha delas quedou atolada. Tras dar aviso ao Servizo de Urxencias Sanitarias de Galicia-061, Garda Civil e Protección Civil, a persoa afectada foi evacuada consciente ao Hospital Universitario Lucus Augusti.
A exposición, instalada no Centro Comarcal Pazo de San Tomé, invita a observar con calma, descubrir historias e poñer en valor un patrimonio vivo que forma parte da nosa identidade. Unha maneira diferente de achegarnos ao mundo rural que tanto significa para As San Lucas.
Co sol ocultándose e a lúa asomando entre as torres de Donlebún, o músico e divulgador reivindicou o poder evocador e transformador do bravú fronte á morriña paralizante. Na sala de lectura da biblioteca, Souto explicou a evolución do rock bravú no imaxinario galego, evocando as músicas populares que acompañaron durante décadas os remolques dos pascualiños e os labores comunitarios, e lembrando a vitalidade de grupos como Skornabois, Diplomáticos de Monte Alto, Xenreira, Zënzar, Pinto de Herbón ou os Rastreiros. A boa lembranza da súa anterior visita levou ao artista a pechar a velada interpretando o “Himno de Ribadeo”, composto por Arturo Mogo, nun final cheo de afecto pola vila e pola súa identidade cultural.
