Día do currante

Faime graza. Día da Muller Traballadora, din. E quédanse tan anchos. A min sáeme a vena crítica, esa que a gran maioría de nós desenvolveu tanto ultimamente a golpe de realidade e telediarios, e empréndoa a sarcasmos cuns e outros. O primeiro que me vén á cabeza é que, en realidade, estando o panorama como está, habería que celebrar o día dos currantes indíxenas. De calquera que traballe. E facerlles unha homenaxe. E que eses abnegados conciudadanos déannos unha instrutiva charla sobre como o conseguiron e confesen, ademais, a quen han ter que vender o seu primoxénito ou a súa alma para conservar os seus empregos nestes tempos escuros .

Despedimentos procedentes, crebas, insolvencias e demais desgrazas laborais. Agora ben, si ademais eses “privilegiados”, e hai que ver que cousas, que ata ganas de chorar éntranme ao chamalos así, pobriños privilexiados. Privilexiados por deixarse a pel nun posto de traballo no que lles pagan unha miseria e encima teñen que aguantar as ordes desapiadadas e abusivas dun tipexo mediocre que se cre o rei do mambo. Claro, como eles teñen o enorme privilexio de poder pagar a hipoteca.

Pois si encima eses “privilegiados” que teñen unha nómina a final de mes, dicía, conseguiron atopar emprego durante os últimos dous anos, xa é ata para mandarlle unha carta ó Papa arxentino pedindo que o declare milagre, díganme si non, porque a cousa ten mérito, e moito. Independentemente do sexo que teñan.

Pero si é que ademais a min, que queren que lles diga, celebrar que as féminas traballen paréceme un rollo como moi dos setenta, é dicir, obsoleto total. E miren que entendo que aos que vivimos á sombra de Franco aínda nos pareza algo do que asombrarse e co que regocixarse, pero non nos enganemos: neste momento, que unha muller estea incorporada ao mercado laboral non ten nada de excepcional. Afortunadamente.

Ademais, postos a ser tiquismiquis, a ver si as nosas avoas non traballaban. E bastante máis que nós, ademais. Porque elas non tiñan lavadora , nin supermercados nos que lles vendesen o polo xa desplumado, nin unha gardería na que lles coidasen aos sete fillos que tiñan, e iso polo baixo.

Para non cansalos, que o tema tampouco dá para tanto e estiralo máis, aburre: Que a min, iso do Día da Muller Traballadora, a estas alturas da película, non me parece senón outra forma de discriminación positiva, que non deixa de ser discriminación, pero politicamente correcta. Como eramos poucos, pariu a avoa, imos.

Agora, que si a cousa vai de celebrar xornadas ridículas, propoño o día do home fiel, o da avoa coida netos e o do neno ben educado. Non me dirán que neste momento non ten máis mérito calquera deles.

Alfonso Otero Regal