De xuntas e separacións

Ás veces, os documentos caer en xeneralizacións que parecen racismo. E se unha persoa mata un can nesta terra, todo o pais son canicidas. Ás veces, en base a falsas, topicas ou incorrectas analisis, un di que que esta terra é un país de funcionarios, as estadisticas e estudios colocan unha luz sobre os datos, pero ignoran outros. E si, é certo que en España, o nivel de inglés é patético, a innovación e o paro é estratosférico. Tan certo como que somoso país do mundo máis tolerante coa homosexualidade, o nivel de servizos públicos é razoable e a extrema dereita é invisible xa que esta escondida no gran partido da dereita: PP.

Sei que dia a dia a cousa ponse mais doente. El quere separarse. Escoitoi con paciencia. E explica que está descontento na súa vida, un accidente do destino. Explica que el só ten virtudes e os outros defectos só. Cale a boca e escoitar?, pero xa sabe que, anos máis tarde, cando a separación é unha vaga lembranza, descobre que ela cantaba como ninguén sabía boleros e sorria cando máis precisaba dun sorriso. Pasa o tempo, pero xa sabe que o exceso de separación baseado nun intento absurdo de xustificarse, baséase en dúas mentiras: o medo del e a aura sobre el.

Acumular opinions que falan sobre o horror de España. E calar a boca. Penso, con todo, que non é verdade que este pais sexa buraco negro que alguen deseñou con plastidecor. Creo, tamén, que a o outro pais non é o paraíso acolledor e simpático que un describe nunha invitación de voda. Eu creo, por fin, que esta separación baséase en dúas mentiras o medo del e aura sobre el. E todo iso sería máis fácil, máis razoable e máis honesto o único argumento que podería explicar un adeus porque dicir adeus e como quen cae a unha poza nunha noite de nordesia, o meu consello e que fagan unha revisión do álbum xuntos cando vivirón sen rancores ou insultos.

Otero Regal.