La fuente de la rana ha sufrido recientemente labores de repintado y conservación, que de manera periódica vienen llevándose a cabo con el fin de preservar la buena imagen del modesto monumento.
El gigantesco batracio se ha convertido con el paso del tiempo, en un referente de la vida social de los Laurentinos, no habiendo niño en Lourenzá que no tenga su foto a lomos del anfibio, ni celebración deportiva que no termine enfriando en sus aguas, el fervor de la victoria.
Pero que sabemos realmente de su historia: Quien fue su autor?, Cuando se hizo?, estas y otras preguntas deberían poder ser respondidas, sin dudarlo, por las gentes de un pueblo que ha echo de ella uno de sus símbolos más queridos, y con este fin ,el de dar a conocer sus orígenes en unos casos, y el de refrescar la memoria en otros, es por lo que, he decidido dedicarle este artículo.
Y para ello, debemos remontarnos a los tiempos de la Guerra Civil Española, y mientras por el frente se desangraba nuestro país, en la retaguardia algunos, se esforzaban en aparentar una normalidad que trataba de ocultar, las tragedias familiares que día si y día también, estaban provocando con sus venganzas consentidas los represores franquistas.
Y en este contexto debemos situar la solicitud de servicios, de un humilde maestro nacional, originario de San Pedro de Muras, que ejercía su magisterio en una pequeña escuela rural de la parroquia de San Xurxo, en el lugar de Mazúa, para la realización del diseño y construcción de una fuente ornamental, que embelleciera los jardines de la plaza del Conde Santo, anteriormente conocida por la del ” Redondel”.
Me estoy refiriendo a Guillermo Cisneros Fernández, que vino a Lourenzá acompañado de su esposa Aurora López González, también maestra, aunque ella en la Cazolga, y que establecieron su vivienda en la casa conocida como ” el chalet”, propiedad de Avelino “el Maiceiro”.
Aún hoy es recordado por los mayores del lugar, no tanto por su labor de maestro como por su bonhomía y capacidad de liderazgo, siendo un referente parroquial en aquellos duros años.
En consonancia con la tendencia dominante en su gremio, era políticamente hablando Republicano y de Izquierdas, encajando perfectamente con la vecindario de San Xurxo, dado que la corriente política dominante en la parroquia caminaba en la misma dirección.
Su mujer no era menos Roja que el, y le apoyaba incondicionalmente allá donde iban, refiriéndose algunos a su persona con el mote de ” la Pasionaria”.
Los lunes viajaba en caballo hasta la Cazolga, para regresar el fin de semana junto a su marido.
Durante un cierto tiempo, su camino fue coincidente con el de Julia Minguillón, que por aquellas datas estaba pintando en Villapol, la que sería su obra mas afamada “A escola de Doloriñas”; apenas cruzaban unas palabras de cortesía, ya que era por todos conocida su incompatibilidad política, evitándose mutuamente.
D. Guillermo dominaba el dibujo y la pintura, y por ello debió recibir el encargo anteriormente mencionado, que tenía un doble fin, el ya mencionado de ornato, y el más deleznable, el de sometimiento y humillación del modesto profesor, ante el poder imperante de los falangistas gobernantes.
Y para dejar patente su intención, le obligaron a dotar a la referida fuente, del escudo de la falange, que debería de figurar en un lugar preferente.
El maestro supo adaptarse como nadie a la nueva situación, pura cuestión de supervivencia, y haciendo de tripas corazón, cumplió como nadie con el pedido.
No obstante, aun hay quien recuerda la picara sonrisa que asomaba en su rostro, cada vez que recordaba la pequeña maldad que había logrado colarles, al haber colocado el escudo de Galicia en el frente de la fuente, dejando para el yugo y las flechas el fondo del estanque.
La huella artística de D. Guillermo también podemos encontrarla en las pinturas de la iglesia de San Xurxo, ya que fue suya la obra de repintado del altar y de algunos santos, así como, la creación de una serie de ángeles.
Desgraciadamente apenas disfrutó de sus obras unos pocos años, ya que, enfermó gravemente de cáncer pulmonar (Sarcoma), que acabó con su vida el 15 de Diciembre de 1943, a la corta edad de 38 años.
Fue enterrado en San Xurso, sin dejar descendencia.
Su mujer, 3 años más joven que él, reinicio una nueva relación en Arzúa, donde se fue a vivir, y por fin, tuvo la descendencia que con tantas ansias buscó con Guillermo y que nunca tuvo, lo que le llevó a aguantar con resignación las burlas de su suegra en relación con su ingravidez.
Las carencias que trajo consigo el largo período de posguerra, hizo que el mantenimiento de la fuente dejase mucho que desear, cayendo prácticamente en el abandono; y no fue hasta la década de los 80 que se le prestó atención de nuevo, a petición de Pepe dos relojeros, quien dirigiéndose a la por aquel entonces Teniente de Alcalde Fe Rodríguez Rocha, le pidió su arreglo, ofreciéndose él a renovar la instalación del agua.
La única condición que puso Fe, fue le sustitución del yugo y las flechas por el escudo del Concello, ese al que recientemente acabamos de degradar a simple sello, tras cientos de años de historia, para deshonra de nuestro pasado.
El diseño del escudo del estanque fue obra de Paulino Pintor, y las piedras calcáreas que rodean el estanque, procedentes de la ya desaparecida “Cova do Encanto”, fueron aportadas por José Yañez, Isidro de Xaniolas y la misma Fe, haya por el año 1983.
Así permaneció, salvo algún que otro repintado, hasta el año 2005, que con motivo de la remodelación integral de la plaza del Conde Santo, doté el proyecto de una partida específica para la restauración y mejora de la fuente, aportándole entre otras cosas el alumbrado artístico que ahora tiene.
La rana de Lourenzá se ha ganado un lugar en nuestro corazón, y es labor de todos el dignificar su historia, como referente popular que es de nuestro pueblo.
Vidal Martínez-Sierra López
Diputado Autonómico
Ex-Alcalde de Lourenzá















O Concello destaca que este novo éxito é froito do compromiso, do esforzo e da dedicación constante do deportista, cualidades que lle permiten seguir acadando resultados destacados a nivel estatal. Desde a entidade municipal transmítense os parabéns a González Villares por este subcampionato de España.
A proba, organizada polo CP Altrúan, reuniu máis de 130 palistas dos seis clubs lucenses de augas tranquilas que participan na competición: o propio Altruán, o CD San Ciprián, o Club Kayak Foz, o CP Viveiro Urban Hotel, o Cidade de Lugo e o Club Fluvial de Lugo. O deputado de Mocidade Daniel García entregou os premios da proba, na que Club Fluvial de Lugo, Cidade de Lugo e Altruán coparon o podio por equipos. A Copa Deputación de Piraguismo, que conta de 6 regatas, organízase no marco da colaboración que a Vicepresidencia da Deputación de Lugo mantén coa Federación Galega de Piragüismo para a promoción deste deporte, ofrecendo aos clubs a posibilidade de participar en competicións federadas nas súas comarcas e contribuíndo así á consolidación de equipos de base.
Malia a intensa calor, o pavillón encheuse de público para gozar das actuacións das numerosas alumnas, que ofreceron exercicios individuais, por parellas e en grupo, destacando pola súa beleza e dificultade técnica ao ritmo da música escollida. Ao remate, a concelleira Ana Rubal entregou medallas ás participantes, que tamén agradeceron o traballo e os valores transmitidos pola súa monitora, Lorena Fernández. Lémbrase que a festa de clausura das Escolas Deportivas terá lugar o luns 29 ás 19:00 horas, nun acto conxunto co Concello de Alfoz, no que haberá diversas actividades de celebración e a entrega de diplomas.
A cantante e instrumentista asturiana Mónica Acevedo actuará en formato solista, mentres que o equipo do local ofrecerá un menú especial con pratos como o tartar de xarda, gañador do “Ribadeo Sabe”, gazpachuelo de tempada, lomo de sardiña con berenxena afumada, cóctel de lagostinos, bonito de Burela con melocotón asado e sopa de cebola, e solombo de porco celta con xudías tenras. A cita comeza ás 21:15, con prazas limitadas e reserva imprescindible.
A xornada incluíu tamén o IV Torneo de Pádel, que continuará durante a fin de semana. O evento, organizado polo Concello xunto con ASAPA e Miño Vivo e coa colaboración da Xunta, recupera unha iniciativa nacida hai catro anos a petición da mocidade, coa intención de consolidala no tempo. O tenente de alcalde, Marcos García Lombardero, destacou a alta participación —catro veces maior ca na primeira edición— e agradeceu a implicación de entidades, colaboradores e asistentes, así como a presenza de representantes da Xunta, do Parlamento e da Deputación.
Adultos, nenos, familias, grupos de amizades fixeron o percorrido nun día espectacular de sol e cunha temperatura de 26º á hora da saída. Acudiron á cita o presidente provincial da AECC, José Manuel Rozas, o alcalde de Ribadeo, Dani Vega, as concelleiras e concelleiro ribadenses, Marta Saiz, Begoña Sanjurjo, Elena Sierra e Francisco José Silvent, a presidenta e o xerente de Acisa, Carmen Cruzado e Jesús Pérez, así como representantes da AECC de Ribadeo coa súa presidenta, Tea Martínez, á cabeza. A II Andaina Ribadeo en marcha contra o cancro contou co patrocinio de Solán e Acisa Ribadeo e coa colaboración do Concello de Ribadeo, Eroski e 2M.
A partir das 19:45 horas abrirán a xornada o Cuarteto Illa Pancha e Tradigalu, mentres que desde as 20:00 horas se poderán degustar hamburguesas á parrilla, bocadillos de panceta e chourizos asados. Xa pola noite, ás 21:30, tomarán o relevo Mi Rollo es el Rock, antes da tradicional fogueira de San Xoán, prevista para as 00:00 horas. A celebración, organizada por A Rebolaxe coa colaboración do Concello de Cervo e a Deputación de Lugo, inclúe tamén o sorteo dunha paleta de cocho e contará con aparcamento habilitado no Estanco da Praia do Torno.



