COUSAS DE RAPACES

O outro día freei a un cativo cando ía a zurrar a unha nena. Non coñecía a ningún dos dous, e non me sentín como un bo samaritano nin o tiña previsto… simplemente ocorreu. Vin que a nena plantáballe cara a aquel tirano duns 9 anos por golpear a un neno gordiño segundos antes, e o abusón decidiu responder cos puños a esas queixas. Entón, cando se aproximaba a ela, verreille: ?¡Eh!?. Só iso. O mozo, ao oír o verro e verme alí freouse, deu dous pasos cara atrás e, con xesto de impotencia, deu a volta e foise acera adiante….non fora ser que aquel home raro, de pelo longo e branco tapado con un sombreiro de palla fose o Capitan America…..

Vin pasar por alí a adultos que non fixeron nada. Xente que mira, oe, e logo finxe que nada ocorre. Xente que xustifica motivos desa índole como “cousas de cativos” e despois afástanse impasibles, tranquilos, coma se o mundo virase cunha naturalidade aplastante que non precisa cambio algún. Coa idea de que as cousas son como son, e non hai máis leña que a que arde, ou algo así.

Alguén dixo que o mundo sería mellor si gobernáseno os nenos… e iso, e non descubro nada novo, é un dos absurdos máis absurdos que xamais se pronunciaron.
Na súa pequena sociedade os nenos manéxanse pola lei da selva e goberna o máis forte, o máis impetuoso, e por iso é polo que entre eles abunde a crueldade sen miramentos aínda que a maioría sexan bosrapaces. Hai excepcións a isto, por suposto, pero creo que as vitorias dos máis froxos quédanse niso, en excepcións.

Por certo, todo quede devandito: os pais deses pequenos e crueis tiranos adoitan ser moito peores que eles.