El sentido de la plítica
Las imágenes de la hambruna en África a finales de los 70 y principios de los 80 marcaron mi niñez, sin duda alguna. En aquellos tiempos, los rombos ponían el límite a los niños y adolescentes de forma que no se escapara ninguna teta ante nuestros ojos. Se nos negaba contemplar la anatomía humana; sin embargo, las obscenidades se encontraban sin duda alguna en otras emisiones que no tenían veto para el público infantil. Eran las imágenes de los escarnios de las guerras, el hambre, las dictaduras y en definitiva, de la desigualdad. Quedaron gravadas en mi retina, las madres que sostenían en sus brazos a unos niños hambrientos, esculpidos por la desnutrición y acosados por las moscas y las alimañas. Aquello me marcó para siempre y jamás he cambiado de canal para evitar afrontar una doble realidad, que me permite vivir cómodamente y rodeada de posibles mientras medio mundo se muere a causa de la injusticia. La política consiste en tomar decisiones para solucionar conflictos o alcanzar ciertos objetivos, pero por desgracia se ha convertido en un arma de destrucción masiva en la que los ciudadanos somos usados como una munición más que emplear contra los adversarios. Se emplea tiempo y dinero de todos en buscar y rebuscar un trozo de porquería, una posible trama o tramucha con la que poder atestar un golpe de efecto al contrario, olvidándonos de que en estos momentos, lo más importante, es dedicar todo nuestro esfuerzo e imaginación en dar solución a los problemas de la gente. Muchas personas me preguntan a menudo porqué estoy en política. Es mucho más complicado que lo que voy a decir, pero mi respuesta es sin duda que por aquellas imágenes de la vergüenza. De alguna manera, sigo convencida de que la política es un instrumento para cambiar las cosas, y aunque he comprendido que yo sola no puedo acabar con el hambre en el mundo, con las guerras y la desigualdad, si puedo contribuir a intentar convencer a las personas de que otro mundo es posible. El otro día, al salir de un supermercado de hacer la compra, mi hijo mayor me pidió dinero. Como iba a la carrera pensé que era para alguna golosina y accedí mientras sacaba un euro del bolso. El euro acabó en manos de una persona que estaba pidiendo en la calle y en ese momento me sentí la madre más feliz del mundo.
Algunos aspiran a que sus hijos sean siempre los primeros de la clase, los primeros de la fila, los más listos e inteligentes….. y al final muchos se frustran cuando las aspiraciones de sus padres no son colmadas; yo creo que debemos aspirar a que nuestros hijos sean personas responsables, solidarias y activas, dispuestas a escribir otro futuro, donde la justicia, la igualdad y la resolución de conflictos, tomen la delantera al egoísmo, al éxito individual y a la mediocridad. En resumen, que no cambien de canal ante los problemas de la gente.
Beatriz Vázquez Monroy



















Ocorreu pasadas as 15:30 horas. Un traballador tivo que ser evacuado ao hospital logo de caerlle o tronco dunha árbore enriba mentres realizaba tarefas no monte en Cervo. Aínda que estaba liberado e consciente, precisaba asistencia sanitaria. Os profesionais de Urxencias Sanitarias de Galicia-061 trasladárono finalmente ao Hospital de Burela. Neste operativo tamén participaron a Garda Civil e a Policía Local de Cervo.
Subliñou o traballo colectivo, o papel do voluntariado e a participación de arredor de mil corredores. Tamén puxo en valor o impacto económico e social da proba e o apoio institucional que permite o seu crecemento, incluída a difusión en streaming que levou a CAMOVI e a Viveiro a todo o mundo.
O presidente, José Manuel Gómez Puente, destacou o bo tempo e o reencontro do grupo nun percorrido de 22 km entre Pedrafita e Triacastela. A próxima etapa será o 1 de maio, entre Triacastela e Sarria, e xa está aberta a inscrición no teléfono 623 22 68 25.
Ás doce en punto, tres foguetes —un por cada palabra do nome oficial— foron lanzados desde O Castrodouro, capital histórica do termo municipal e orixe da localidade, pois alí, hai 806 anos, Afonso IX concedeu o título de vila e todo un distrito que administrar; episodio histórico do que deriva o nome do concello. Os veciños reunidos mostraron a súa satisfacción pola recuperación da denominación histórica, afirmando moitos deles que nunca deixaran de empregar o nome completo. Do mesmo xeito, os maiores agradeceron aos impulsores da iniciativa a restitución do topónimo que a historia legou ao municipio alfocés.
Viveiro, 20 de abril, 2026. A proba volveu converter Viveiro nun punto destacado do deporte e da convivencia, ademais de supoñer un impulso económico para o municipio. María Loureiro destacou que a Camovi “é un exemplo de colaboración e esforzo colectivo, que sitúa Viveiro no mapa e dinamiza a economía local”. O Partido Socialista lembra o seu apoio histórico á carreira e reafirma o seu compromiso para seguir contribuíndo ao seu crecemento. O PSOE agradece tamén á veciñanza a súa acollida e implicación, fundamentais para que o evento continúe medrando ano tras ano.
Castro destacou o labor da Asociación e o potencial da tradición do ferro como motor económico, social e cultural para Riotorto, subliñando a importancia de impulsar iniciativas que garantan futuro para estes oficios. A Deputación de Lugo mantén unha colaboración estable coa entidade, cunha achega de 14.000 euros. No marco deste apoio, a Asociación avanzou na documentación dos oficios do ferro, catalogando ferramentas, técnicas e a historia das antigas “ferrerías de monte”.
O responsable provincial destacou "o traballo realizado pola organización ao longo destes anos para consolidar unha proba deportiva de primeiro nivel, que atrae tanto deportistas do máximo nivel competitivo como participación popular"



