Outro cabreo máis

Acabo de ver no telediario que algúns políticos alemáns de primeira fila dimitiron ipso facto ao saír á luz pública o feito de que, no seu día, cometeron plaxio nas súas teses doctorales. ¿ E por que me cabreo?, preguntarase a maioría, perplexos. Pois porque, ao escoitar a noticia, non puiden evitar que, inmediatamente, a miña mente calenturienta comparase a estes políticos, que aínda que non foron un exemplo de honestidade e integridad no seu comportamento académico, polo menos han ter a decencia de asumir as consecuencias dos seus actos, cos que temos neste país de pandereta e gaita de fol, e ao intentar entón imaxinarme cal sería a reacción máis probable dos nosos propios dirixentes si isto ocorrese por estas terras, a única conclusión posible á que puiden chegar, e estou seguro de que estarán de acordo comigo, foi a seguinte: rirse. Partirse de gargalladas, imos. Descolloarse, falando mal e axiña.

A ver, si aquí os nosos alcaldes, concelleiros, deputados, tesoreiros e ata ministros rouban impunemente e vanse de rosiñas vermellas e brancas. Si se rin na cara da xustiza e quédanse tan anchos. Si o noso propio presidente do Goberno méntenos nos narices, sen que lle cambie a expresión da cara e, ademais, fúmase un puro, díganme vostedes a min que outra reacción poderían ter ante un feito como este, aínda que para os seus homólogos alemáns sexa tan serio como para sentirse na obrigación de presentar a súa dimisión.

Á fin e ao cabo, que se pode esperar duns dirixentes que se pasean en coches de alta gama, cobrando dietas inxustificadas e soldos desorbitados e asistindo a xantares e inauguraciones sen querer enfrontarse á realidade do parado, o moroso por necesidade, ou o suicida en potencia por pura desesperación, mentres intentan convencernos, sen que lles trema nin unha cella, de que a única forma de poñer fin a esta situación desesperada na que estamos cada vez máis inmersos é subirnos os impostos, pero eles seguen gozando dos seus privilexios? A resposta é nada. Absolutamente máis nada que corrupción e mentiras.

A cabreo que sentín, que aínda sento, foi a mesma que cando, non fai moito, decateime de que o Ministro de Medio Ambiente alemán desprázase en bicicleta, mentres que os nosos non se baixan do Audi nin para ir a mercar o pan, ou cando vin a comparecencia do señor Rajoy no Congreso afirmando que el o estaba facendo divinamente e por iso non se ía a ningunha parte, ou cando leo sobre a “fuga de cerebros”, ou de como aos talentos españois non lles está quedando máis remedio que emigrar debido á falta de recursos. Podería encher páxinas e máis páxinas con todo o que me cabrea da xestión de merda e as súas consecuencias que están facendo estes políticos nosos. E seguro que vostedes engadirían unhas cantas ducias máis. Ou equivocome?

Ao final do día, só hai unha pregunta que me asalta desde fai xa moito: Ata cando? Canto máis poderemos soportar? Que estamos esperando para reaccionar, para facer como fixeron os islandeses e botalos a todos? Canto máis teñen que atornillarnos, presionarnos, fodernos, para que saltemos, por fin?

Otero Regal.