Dous anos de medo

Cumpríronse xa dous anos desde que as urnas e os votos concedesen a Mariano Rajoy a maioría absoluta; é pois un bo momento para facer balance da xestión do PP, da evolución da crise en este pais e das políticas impulsadas polo presidente para recobrar a senda do crecemento e a creación de emprego. Recordemos que Mariano presentouse ás eleccións de 2011 mentindo, dicindo que tiña un plan que ocultou desde o minuto un e que pese a iso arrasou nas urnas. Así de xenerosos e desesperados estaban os españois cando apareceu un home que cada vez eleva máis a indignación de toda persoa con uso de razón. O paro, a desolación, o zapaterismo xa falto de ideas, a crise económica foron as rodas que levaron en volandas a un mentireiro á Moncloa, un Pinocho que fixo xusto o contrario do que prometeu.

El e os seus leais meteron a este pais na zoa negra da economía e polo tanto na pobreza, nos recortes sociais, na incultura, na fuga de mozos que non poden vivir no seu país, no medo, si, no medo. Quitáronnos liberdades e de feito non hai un só colectivo que non maldiga unha e mil veces a política Rajoy. Bo, si, un; o colectivo de enchufados que se colocou á súa beira, ou á beira dos seus, e para quen a crise pasa de longo. Recordo cando a Mariano enchíaselle a boca aducindo que o “plan mestre” que ocultou sacaríanos do desconcerto económico no que nos meteron os socialistas.

Mariano Rajoy pasará á historia como o home que non sabe nada, nunca. Non sabe, por exemplo, que as afiadas cuchillas que colocou en Melilla teñen efecto para as persoas. Cree o lumbrera que as cuchillas son para que os que buscan un mundo mellor acometan ese camiño afeitaditos? O seu desfachatez alcanza cotas que a intelixencia custa asumir; non sabe Rajoy que esas cuchillas poden acabar coa vida de centos de emigrantes? Pero, xa ven, el di que non sabe. Insulto á intelixencia.

Si alguén lle pregunta (el non responde xamais, é tónica habitual), cousas como cando empezarán a sentir os cidadáns a recuperación que el e as súas monigotes panfletean cada maña , nin pío. Esa é a pregunta do millón e pasa palabra. Como ocorre cando lle interrogan en torno a si haberán máis axustes, si baixará o IVA, ou si haberá cambios no goberno. Non sabe. Nunca sabe; é coma se dentro de Rajoy vivise outra persoa que non é a que preside o goberno.

Do que tampouco sabe o Presidente do goberno é da Lei Laboral, a súa obra cume, que puxo na rúa a miles e miles de traballadores que perderon o seu traballo a prezo de saldo. É lóxico que os grandes empresarios brinquen nunha pata con Mariano porque sen dúbida foi o mellor cliente das súas empresas. Os seus voceiros, que os ten e cualificados, nunca lle preguntan a Rajoy incomodidades porque eses voceiros de pluma fácil, esas plumas que as carga o diaño ven unha España próspera e os críticos son uns desinformados que se inventan ataques á cultura, á educación, ás pensións, á vida. Nin tampouco ven a constante provocación de ministros como Wert ou Montoro nin tantas cousas. España, os españois, non se merecen un tipo como Rajoy na Moncloa que nos someteu a dous anos e unha seman de tortura, de sobresalto, de desesperanza, de asombro.

Rajoy non cumpriu o seu programa electoral e subiu impostos mentindo do xeito máis miserable. Son tantos os seus desacertos e mentiras que lle converteron nun zombi. Cando les que a Mariano “non lle gustou a sentenza do Prestigie” e rememoras aqueles días nos que a costa galega volveuse negra e recordas a Trillo, Zaplana e Cascos, paseando entre o lodo, en praias negras, afirmando que “nin unha praia verase prexudicada” o estupor é importante. O certo é que estes tres mequetrefes e moitos máis son os que someteron aos españois a barbaridades impensables. Si, si, eles e non outros dirixidos polo pulso firme de Aznar ou Rajoy, que tanto monta, monta tanto.

O máis triste da situación que vivimos é que Rajoy, con ser inepto de libro, non ten unha oposición que lle free; os socialistas levan anos inmersos nun preito eterno que lle deu osíxeno ao PP, máis preocupados de manter os seus privilexios que de exercer unha opción real. Non observan como todos os que foron promesas do PSOE envelleceron quedándose en “eternas promesas”, sen tocar teito, Pois iso. Vaia panda.

E non nos esquezamos das cousas que non son o que parecen: Rescate á banca?. Era un préstamo. Intenta a futura lei de Seguridade Cidadá acalar as protestas sociais? Non, só evitar que se queimen contenedores. Quere o PP privatizar a Sanidade? En absoluto, só dar un mellor servizo. Protexer a Bárcenas? Puidese parecelo, o que pasa é que en 2009 un ten unhas informacións e logo ten outras.

Recordan cando Rajoy aseguraba que a dereita faría unha mellor xestión da economía que a esquerda despilfarradora, que os mercados recuperarían a confianza en España axiña que como el instalásese na Moncloa e que as interminables colas do paro desvaneceríanse o día que os da “jaibota” tomasen o mando?, e todo iso baixando os impostos, sen recortes nas prestaciones de desemprego, revalorizando as pensións e, por suposto, sen tocar a sanidade nin a educación públicas. A realidade, 24 meses máis tarde, é que Rajoy fixo exactamente o contrario ao prometido, e os españois viven hoxe sustancialmente peor que entón.

Fai unhos dias, sóubose que o xuíz Ruz confirma a existencia dunha contabilidad B no PP polo pago das obras en Génova. O xuíz da Audiencia Nacional, confirmou a existencia “a nivel indiciario” dunha “certa corrente financeira de cobros e pagos”. Desenvolveuse “á marxe da remitida ao Tribunal de Contas”. Imputa ao exgerente do PP Cristóbal Páez e ao arquitecto como cooperadores dun delito contra a Facenda Pública do que sería autor Bárcenas. E ademais, aí vai outra payasada, o PP se querella contra Bárcenas pero á súa vez pide que o tesorero non vaia a declarar. Alucinante. ¿Que fuman aí dentro deste partido?.

Otero Regal.