#NiUnaMás

CON PÓLVORA E MAGNOLIAS. O pasado venres tivo lugar o enésimo episodio de violencia machista con desenlace fatídico; sería un número máis a engrosar a estadística de non ser porque, neste caso, a víctima era veciña da parroquia de Duancos, no termo municipal de Castro de Rei, de Lugo, de aquí ao ladiño mesmo; parece que a sensibilidade é tan só unha cuestión de proximidade, que as traxedias só adquiren tal denominación cando nos tocan preto, aínda que sexa de forma tanxencial.

Das circunstancias concretas, do asasinato, non imos engadir nada que non se coñeza: 24 anos, un “modus operandi” brutal e o antecedente de que no verán, un coñecido da rapaza, denunciou que era víctima de malos tratos, ésta negou os feitos e a investigación arquivouse.

Do concreto ao xeral; na miña traxectoria como profesional da práctica xurídica, actuando no eido de procedementos de violencia sobre a muller, puiden comprobar como é habitual que sexa a propia perxudicada a que renega dos feitos denunciados. Lembro o caso dunha rapaza de 18 anos que tiña dous fillos en común cun rapaz de 19, e que, despois do terceiro proceso por malos tratos, acordándose a prisión provisional do maltratador, chamoume para ver se podía facer algo por él; non tiña medios económicos, pero estaba disposta a buscalos para sacalo do cárcere. Ante tal situación, revestíndome de autoridade moral para xulgar, embargoume a pregunta de: “¿por qué fas todo isto?” ao que ela contestou: “porque o quero”: 1º mandamento do universidade empírica vital: nunca valores aos máis polos teus propios parámetros. Caprichosa realidade que sempre torna moito máis impredecible, dura, cruel, máxica -e podería seguir ata esgotar todos os adxectivos- que a ficción.

No noso ordenamento xurídico temos leis coma a Lei Orgánica de Medidas de Protección Integral contra a Violencia de Xénero, temos xulgados específicos como os de Violencia sobre a Muller, temos unidades de protección policial específicas… e o problema séguenos a golpear día tras día.

Penso que nos equivocamos como sociedade cando concluímos que a solución está en lexislar en vez de educar, e patinamos, igualmente, cando lexislamos a golpe de telexornal. A violencia é a manifestación última dunha enfermidade que se chama machismo patriarcal, se nos quedamos só na superficie nunca imos atopar a raíz. Compre asumir que na concepción fisionómica do patriarcado, éste está dotado de falo, pero que ese obxecto sobresaínte non pode ser usado coma unha sorte de ariete cuio uso é penetrar, pola forza, en calquera espazo.