A POR UN PROCESO CONSTITUENTE

Hoxe en día, tras eses 40 anos de “democracia”, o “Estado Social” declarado na propia Constitución desmoronase por momentos, e xa non gozamos dunha educación verdaderamente pública, nin dunha sanidade universal e gratuita, as axudas á dependencia están prácticamente desmanteladas, e pretenden aniquilar o sistema público de pensións, empobreciendo gradualmente aos presentes e futuros pensionistas. Si a iso sumámoslle a ausencia de redes públicas de protección social, e os índices crecentes de pobreza, chegamos á conclusión de que o chamado “Estado Social” é xa unha ilusión no estado. Por outra banda, a corrupción política e institucional campa ás súas anchas, constituíndo unha decadente realidade cotiá. Os propios mecanismos que permiten a corrupción, como unha gran trama de poder, socavan permanentemente a democracia. Asímismo, o Estado de Dereito deixa moito que desexar, habéndose instalado a percepción cidadá de que a Xustiza non é igual para todos, de que cada vez está máis politizada, e de que as estruturas do Poder Xudicial favorecen de forma descarada aos máis poderosos. O Estado de Dereito converteuse máis ben nun Estado policial e represivo, recordándonos os vellos comportamentos de épocas anteriores da nosa historia. A criminalización das movilizaciones cidadás, así como das lexítimas protestas dos sectores máis desfavorecidos, están poñendo de manifesto que a loita de clases volveuse máis cruenta que nunca. Evidentemente, os moldes democráticos reséntense con todos estes factores no seu contra, que son os que precisamente determinan a potencia e autenticidad dunha democracia real.
Necesitamos xa que logo desenvolver un novo Proceso Constituyente que deixe atrás a “democracia” destes últimos corenta anos, que volva recoñecer a lexitimidade constituente do pobo, e que permita levantar e desenvolver todo o novo andamiaxe que regule a nosa convivencia para os próximos anos. Unha nova Constitución para un novo proxecto de país, para unha nova democracia ampla, total e completa, para unha democracia real. Unha democracia comprometida cos intereses da inmensa maioría social, hoxe día secuestrados por un Estado condicionado polos espurios intereses das grandes empresas transnacionales e dos poderes financeiros. E é que hoxe día seguimos incumpliendo con total descaro leis, convenios, tratados e normas internacionais sobre dereitos humanos, sobre torturas, sobre normativas hipotecarias, sobre memoria histórica, etc.), e aquí non pasa nada. Sancionáronnos unha chea de tribunais e organismos internacionais, pero os nosos gobernantes ignoran todas as súas sentenzas. E esta é a explicación de que as autoridades e as administracións tómense tan poucas molestias en garantir plenamente os dereitos humanos, reprochar penalmente aos culpables, e impartir xustiza para as vítimas. E a estas alturas, desgraciadamente, logo destes 40 anos de “democracia”, vivimos nunha sociedade que aínda non chegou a comprender que non podemos ter democracia verdadeira si temos a xente enterrada en fosas comúns, nas cunetas, si temos a miles de cidadáns que aínda seguen buscando a súa identidades. Non poderá existir democracia mentres as fontes de traballo e de vida sigan sendo potestade e propiedade dunha minoría. En definitiva, non podemos afirmar que gozamos dun sistema democrático si aínda posuímos todas estas carencias sociais.