Un que tivo que usar gasfas dende os 12 anos chegou a conclusión de que algo deben de ter as lentes. Poderes extraordinarios para unhos que os utilizan mal, talvez. Permitenlles defender unha cousa coma se a vida fóra niso e exactamente a contraria coa mesma tenacidade, cando cambian as circunstancias. Quizá con semellantes lentes ven vir os ventos á vez que os olfatean. Con lentes probablemente transfórmanse, á kafkiana xeito, nun insecto ou, máis ben, nun tentetieso. Xa saben, eses monecos que se bambolean ao mínimo golpe cando por pés teñen unha boliña. Máxica probablemente. Tan máxica que aos posuidores de tales lentes dálles o mesmo abrazar o marxismo que atacar o marxismo, estar en contra da OTAN e a favor da OTAN un minuto despois. Manifestar que son de esquerdas e actuar como que non o son. Pois nada. Que esta clase de xentiña do carallo, algúns as levan postas sobre o nariz e outros no peto da chaqueta, xunto á chequeira, as trxetas de crédito e os cartos mouros….moi mouros.
Pero outros , como o que lles escribe o ter lentes fai que o vento do nordes nos despeine as concencias, viaxe de regreso con rumbo certo e déixanos unha pequena brisa que gardamos no peto, como un antídoto para momentos difíciles, ou viaxes a sitios donde non teñen mar. O vento Nordes produce vértigo e navega na voces e pinta as nubes e riza as olas.
E ás veces abrázanos. Ás veces un non quere poñerse espello, cristal translúcido, muro de formigón, plancha de follalata, barreira de aduana, parede de ladrillo. Tampouco quere ser dente de tigre, lume de dragón, púa de erizo. Esquece a necesidade do camuflaxe, quedarse quedo, facerse o morto. Fuxirse, abandoarse, saír pola tanxente, escapar do faiado da burbulla.
E entón comparte un café, viaxa polas Terras Altas sen moverse da beira do mar, contribúe á expansión das calidades do apio nos cocidos do Antroido ou admirased da capacidade viaxeira do chourizo do Valadouro.
E si hai sorte, aguanta a respiración polo home do trapecio e estremécese á porta dunha igrexa romanica de terra adentro. Que maxico e fermoso ter lentes, pois ademais de facerme mais guapo faime ver o mundo mais ledo.
OS QUE USAMOS LENTES
Relacionado
No acto, o autor estará acompañado por Xosé Ramón Veiga, profesor de Historia Contemporánea na USC, e por Francisco Villamil, profesor de Ciencia Política na Universidade Carlos III. A Galicia moderna (1880-1939) desmonta a visión tradicional dunha Galicia rural, atrasada e pasiva no cambio de século, e amosa a profunda transformación económica, agraria e social que viviu o país nese período.
No acto intervirán o autor e Xoan Ramón Fernández Pacios, cronista oficial de Foz. A actividade está organizada pola Federación de Librarías de Galicia en colaboración co Concello de Foz.
Villares visitou a exposición fotográfica dedicada a Calvo-Sotelo, instalada na praza de Pancho Maseda, que forma parte do programa conmemorativo do centenario. A mostra reúne unha selección de imaxes seleccionadas pola propia familia do expresidente para achegar á cidadanía diferentes momentos da súa traxectoria persoal e política. A conmemoración, que se estende ao longo de todo 2026, busca poñer en valor a figura de Calvo-Sotelo e a súa relación con Ribadeo, onde deixou unha importante pegada vinculada, entre outras cuestións, ao impulso de infraestruturas.
Durante case dúas horas desenvolveuse unha conversa aberta arredor do mundo do espírito e do contido da obra, nun encontro ao que asistiu un grupo numeroso de persoas dispostas non só a escoitar, senón tamén a dialogar e compartir reflexións. Tras a intervención inicial de Pepe Peinó como responsable do proxecto, tomou a palabra o escritor Lionel Rexes, quen achegou novas perspectivas antes de abrir o debate ao público. As opinións, argumentos e matices sobre relixión, espiritualidade, Deus e os valores que sustentan a convivencia foron enchendo o espazo nun ambiente participativo e respectuoso, no que as diferenzas quedaron en segundo plano fronte á forza do diálogo, a solidariedade e o afecto.
O alcalde, Dani Vega, fixo un balance moi positivo: “foi un concerto moi especial nun marco espectacular, como é a igrexa parroquial de Ribadeo, e no que o gaiteiro Carlos Núñez encandilou aos asistentes co seu repertorio. Todos os asistentes disfrutámolo moito”. Xunto a Carlos Núñez estiveron o rexedor e as concelleiras de Cultura, Turismo e Seguridade, Begoña Sanjurjo, Marta Saiz e Montse Seijo.
A iniciativa xurdiu co obxectivo de xuntar o alumnado que coincidira na EGB, pero axiña se ampliou a todas aquelas persoas que compartiron pupitres e amizades tamén no instituto.
O público, totalmente entregado de principio a fin, amosouno cos intensos e prolongados aplausos que acompañaron toda a actuación. Ao remate, os asistentes expresaron o seu desexo de poder gozar no futuro de novos concertos do artista, que sen dúbida volverán entusiasmar ao público.
