“Unha história bonita de diálogo entre culturas”, por Bernardo Penabade

Unha vez conseguido o éxito do Iº Dia da Literatura Cabo-Verdiana, celebrado en 2023, tíñamos claro que iríamos organizar outra edición. Na hora da escolla do libro a divulgar, os criterios fundamentais eran estes: unha obra contemporánea, que tratase os movementos migratorios, que favorecese o diálogo entre culturas e que fose fácil de conseguir. Pensábamos n’A verdade de Chindo Luz, o romance de Joaquim Arena editado pola Oficina do Livro en 2006. A historia de Baldo e Chindo, que creceran na zona oriental de Lisboa no seo dunha familia de emigrantes cabo-verdianos, foi a nosa primeira opción. Mais resultou que non había exemplares. A edición estaba completamente esgotada.

Foi, entón, o momento de Para onde voam as tartarugas, editado pola Caminho en 2010 e -importante- distribuído nas mellores librarías galegas. Con esa idea encima da mesa, coñecendo ben a obra, comezamos a planificación do encontro. Axendamos o dia para a lectura, preparamos as mensaxes da convocatoria e entramos en comunicación co autor para coñecer a súa opinión e para verificar se aceptaría participar por vídeo-conferencia na inauguración do evento. Tivemos fortuna: a comunicación correu ben.

-Não querem antes dedicar ao Siríaco e Míster Charles? Ganhou o Prémio Oceanos em 2023.

-Ainda não conhecemos…

-Podem conhecer!

-Necessitamos uma obra prosa transparente, de leitura não complicada.

-A minha escrita nada tem de complicado…

Por volta das 11:00 da mañá do dia 15 de abril, un luns, dous exemplares do Siríaco chegaban á nosa escola. Ficaba clara a meta: o venres, como máximo, deberíamos decidir. Mais todo iso era planificación teórica, porque no final desa mesma tarde o whtasapp soou: “É unha marabilla. Cando podas, comeza a ler. Este é o libro que necesitábamos”. Telepatía. Do outro lado, a lectura tamén andaba polas páxinas finais e a impresión era a mesmiña.

Con toda esa forza que dá o ter acertado, a iniciativa de educación social comezou, Suxerimos á biblioteca do instituto que complementase a sección cabo-verdiana cos títulos máis representativos de Joaquim Arena, axendamos a presentación pública do evento, convocamos dúas xornadas de animación á lectura e fixemos publicidade do título da obra e do seu prezo asequíbel para propiciar outras encomendas. Na verdade, con resposta pouco alentadora: enviamos por volta de seiscentas mensaxes a todos o persoal docente e a todas as familias… e só seducimos dúas persoas con inicial interese. Desánimo? Ningún. Un novo desafío para a pedagoxía: os vellos sempre dicían que Roma non fora levantada en dous días…

Agora tíñamos recursos. Non eran só seis libros (os dous primeiros, os dous resultado da pobre sedución e os dous exemplares da biblioteca). Eran seis sementes de diálogo entre culturas e as sementes en terra fértil brotan e, coa debida atención, crecen e multiplícanse. Así comezaron as primeiras lecturas e chegaron os primeiros vídeos e outras tantas entradas nas redes sociais. O Brais Pedreira e a Jennifer Balseiro falaron da visión pedagóxica e o Manuel Carreira, a Karina, o Nico, o Iago e o Filipe divulgaron as súas lecturas. As primeiras persoas inscritas abriron as portas a outras e estas aínda a mais outras ou outras mais. “Agora mesmo estamos en 50”, celebrábamos. Mais iso era hoxe, porque mañá andábamos polos 75 e no dia seguinte no centenar. un “youtuber” brasileiro chamado Christian Salles, unha escritora cabo-verdiana chamada Analina Rocha, unha futbolista internacional chamada Daniela, un músico de nome Grande Amore, a Paula Jorge… A fortuna do factor humano.

Pedagoxía ao estilo Modelo Burela. Unha historia bonita de diálogo entre culturas.