Cadernos da viaxe. “O galego-tamén- é política”, Xoán Antón Pérez Lema

Afirmarmos no galego como lingua propia, vital é útil, como este domingo 23-F fixeron ducias de milleiros claro que é facermos política. Outra cousa é que non sexa-nin haxa ser- política partidista. Porque ocupar o espazo público e investir o tempo de lecer nun exercício cidadán para nos afirmar no uso público da lingua de noso é un acto substancialmente polítco.

Como tamén foron políticos (e estes si partidistas) a malfadada e extremista demostración da Galicia Bilingüe do 1-F do 2009, na que Alfonso Rueda partillou presidencia con persoas tan amigas deste país como Rosa Díez (líder da disolta organización centralista UPD), a aprobación do Decreto da Xunta de plurilingüismo de 2010, a exclusión do deber de coñecer o galego, catalán e euskera como linguas cooficiais no Estado na Constitución vixente (1978) ou os centos de normas que obrigan usar o castelán e dificultan vivirmos en galego na vida cotián.

Demostrou este grande evento na capital de Galicia que un sector moi activo e operante do País afírmase no galego como lingua vital, mentres as enquisas reflicten (canda a nidia vaga descendente no uso da nosa lingua, que constitúe unha evidente emerxencia lingüística) a favorábel actitude da maioría social galega a respecto do galego, sendo moi minoritaria a presenza de opinións contrarias á presenza maciza do galego na vida social, económica, cultural, deportiva, política e en todos os níveis da educación.

Semella, pois, que un sector importante da cidadanía galega non acredita no proceso de dinamización lingüística que a Xunta di querer desenvolver, a medio das equipas que coordina o académico Manuel González e na que partillan expertos de moita ciencia, experiencia e mérito. Mais a reacción do conselleiro responsábel da Lingua fronte esta demostración cívica semella querer voar as pontes ao alcumar de extremistas aos que concorreron este domingo en Compostela.

Até de agora cómpre recoñecer que o PP tivo na sociedade civil e na oposición política unha actitude ben dialogante. No canto da defensa de posturas de máximos os distintos axentes sociais e políticos (BNG, PSdeG, sindicatos, RAG, Queremos Galego, ANPAS, sindicatos do ensino…) chaman a atención sobre propostas de mínimos como a necesidade da actualización daquel Plan para a Normalización Lingüística aprobou pola unanimidade (PPdeG, BNG, PSdeG) do Parlamento de Galicia no 2004, a Carta Europea de Linguas Rexionais e Minoritarias e máis a revisión substancial do Decreto de Plurilingüismo da Xunta do 2010. Mais semella que para o PPdeG non é posíbel o pacto pola lingua mesmo nin arredor deses mínimos

Velaí que moitos dos que levamos meses defendendo a necesidade deste pacto pola lingua imos chegando á conclusión de que non vai ser posíbel. E de que o BNG, o PSdeG, os sindicatos, as ANPAS e os axentes da sociedade civil non poden nin deben agardar indefinidamente pola Xunta para pactar estes mínimos esenciais e levalos adiante naqueles espazos das actividades empresariais, culturais, administrativas, deportivas, culturais e paraescolares nos que se poida influír, con nomeada atención sobre eses espazos urbanos nos que, ademais, a oposición ao PPdeG goberna nos concellos e mantén unha presenza importante na súa vida social.

Seica chegou a hora de dicir que por aí non se vai ben nin se vai quitar proveito ningún. E construír, tamén canro á dinamización e normalización do galego, unha alternativa que poida chegar, nomeadamente á Galicia á que máis urxente lle cómpre, que é a Galicia urbana.