Si tiveran unha pizca de vergoña, dimitirían xa!

A última enquisa do CIS confirma a existencia dunha sociedade descontenta, desconfiada, frustrada, empobrecida, chea de tristeza e medo ao futuro, cargada de receo e ata de odio cara aos seus dirixentes políticos, divorciada do poder, sen fe nin esperanza na democracia e cunha pésima opinión da súa clase dirixente. Uns resultados así deslexitiman calquera goberno e farían dimitir a calquera político demócrata do mundo, salvo en este pais, onde a clase política demostrou con fartura a súa ineptitude, escasa ética e desprezo á democracia verdadeira.

A enquisa do Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS, arroxa datos que farían dimitir en masa aos políticos, si fosen demócratas e decentes. A enquisa demostra que o pobo rexéitaos maioritariamente e considéraos uns auténticos fracasados, indignos de confianza e de exercer o liderado.

Segundo esa ruborizante enquisa, o 67,5% está “pouco” ou “nada” satisfeito coa forma en que funciona a democracia en este pais e máis da metade, un 51,5%, ten a mesma opinión da Constitución.

Os políticos e os seus partidos afiánzanse como terceiro gran problema do estado, despois do desemprego masivo e da crise económica, aínda que en realidade, segundo numerosos sociólogos, deberían considerarse o primeiro problema, xa que o pobo culpa aos políticos deses dous grandes problemas da nación.

Si a esas valoracións negativas agréganse outras moitas que aparecen na enquisa, na que, por exemplo, o 76,1 %- considera que nestes 34 anos transcorridos desde a Constitución de 1978 existiu “pouca” ou “ningunha” preocupación para que nas escolas e colexios os nenos coñezan as ideas da Carta Magna, o varapalo e o rexeitamento dos administrados aos seus administradores é sobrecolledor e bate récords en toda a Unión Europea e en boa parte do mundo civilizado.

Pero a pésima calidade da mal chamada “democracia española” e, sobre todo, da súa clase política quedará demostrada e sancionada coa falta de reacción oficial ante tamaño desastre. Ninguén dimite ante os resultados da enquisa, nin pedirá perdón, nin rectificará, demostrando así que España e as súas comunidades, nacionalidades e rexións varias, a o gusto do lector, é un país liderado por unha casta oprobiosa, éticamente podrecida e sen apego algún á democracia.

Si a opinión dos cidadáns sobre a democracia española e sobre os seus políticos é mala, a da maioría dos expertos e observadores independentes é pésima. A prensa internacional recolle con alarmante frecuencia reportaxes e análises sobre a insensibilidade dos gobernantes, a dureza dos desahucios, os erros maiúsculos da política económica.

Pero o goberno de Rajoy, antes de adelgazar o monstruoso e inxusto Estado preferiu meter a man na carteira dos cidadáns, cribándoos a impostos, recortar dereitos e servizos vitais como a educación e a sanidade e o coidado e a protección dos máis débiles e desamparados, convertendo a España nun país que cada día incrementa as filas do desemprego, empobrece aos seus cidadáns e obriga a emigrar por centos de miles de persoas porque xa non poden vivir con dignidade nos seus propio país.

A democracia é un sistema sostido por dúas columnas mestras: a primeira é un sistema de controis, pesos e contrapesos destinado a limitar o poder dos partidos e dos políticos, someténdoos ao peso da lei; a segunda é a confianza do pobo nos seus líderes. Esas dúas columnas foron dinamitadas en España, onde os partidos e os políticos gozan dun poder case absoluto, sen controis nin contrapesos, e onde un número cada día máis considerable de cidadáns non só desconfían dos seus dirixentes, senón que aprende a odialos.

Pero estas razóns, algúns analistas políticos, entre os que me atopo, indignámosvos/indignámonos cando se fala da ?democracia? española, porque en realidade en España non existe a democracia, xa que ao sistema vixente fáltanlle todos os seus trazos fundamentais: confianza nos dirixentes, unha lei igual para todos, controis e contrapesos eficaces ao poder, separación dos poderes básicos do Estado, participación do cidadán en tómaa de decisións, castigo para os corruptos e canallas incrustados no Estado e nos partidos, unha sociedade civil forte e independente, unha prensa libre e crítica, capaz de fiscalizar aos grandes poderes?. O correcto sería falar de sistema político español? ou da ditadura de partidos española? Sería máis xusto, veraz e científico.

Otero Regal