Son ateo por elección e non por herdanza; sono porque non creo en nada segundo a concepción católica apostólica e romana: nin na vida, nin na morte, nin no encerro, nin na liberdade, nin no ceo, nin no inferno. Só me encargo de vivir, de vivir sen prexuízos, ou cos menos posibles.
As relixións opuxéronse desde sempre á intelixencia, porque a ambición de entender non pasaría de ser unha mostra de soberbia dos pobres humanos. Por soberbia caeu Lucifer, sendo o seu propio nome, derivado de luz, a marca do seu pecado. O demoníaco vén da luz, da ansia de saber.
Non é doado ser santo en Semana Santa, sobre todo porque co tempo o evento foi tomando unha forma de feirado longo, talvez o último antes do verán festeiro, e as familias pensan na praia, no pícnic, nos nenos e no que logo, o domingo, será a triste volta a casa con areíña nos zapatos e esa brisa un pouco xeada da primavera pegada aínda na pel. Con razón quéixanse os bispos de que nos asuntos da práctica relixiosa os fieis están máis laicos, menos formalistas. Foise pondo de moda unha mestura de psicoloxía con relixiosidade, e nos nosos modestas cabezas mezclanse para convivir Freud cos evanxelistas ou San Pablo coa nouvelle cuisine. Habitamos un mundo híbrido, unha teleserie de crenzas difusas, e nese zapping vaise bordando lentamente o sentido común contemporáneo.
Pero tampouco é doado ser ateo en Semana Santa, nin é doado selo en ocasión algunha. Negar a Deus é, como moito, ousado e orixinal “Tratado de Ateoloxía”, recentemente publicado en Francia con gran éxito, Michel Onfray destaca que a nosa cultura non ofrece un espazo positivo para o ateísmo. Trátase sempre dunha carencia. Un ateo é alguén a quen lle falta o divino, un ser privado de crenzas, un descrido, talvez un agnóstico, tal vez un personaxe que perdeu a fe, probablemente un demo, un tolo solto, un punk, unha forza intraducible e imprevisible, alguén primitivo que busca só o seu propio pracer.
Unha Semana Santa intensamente vivida desde a fe esixe un rastro de dor, penitencia, tristura, un vago sentido de culpa, e nada de pórse a ollar a tele nin saír de paseo nin substituír astutamente o asado por un bacallau desalgado ou un carpaccio de salmón con alcaparras. O sufrimento resplandece nestes días. Destaca Onfray no seu tratado que as relixións – todas elas, e especialmente as tres monoteístas – odian o pracer, detestan o corpo, marxinan ás mulleres, oponse á ciencia, sospeitan dos filósofos e prefiren queimar ou prohibir ou se non ignorar os libros que non sexan o Libro Sagrado. Os fieis non necesitan entender: bastalles con repetir o que se lles di. O amor a Deus levou aos relixiosos a cortarlle a lingua aos herexes, a incendiar as súas obras e despezalos membro a membro. Desde fai moitos séculos, e ata os nosos días, a inflamación relixiosa deixou un rastro de sangue e guerra alí onde foi. Spinoza, que se atreveu a postular no século XVII que a substancia de Deus coincidía coa substancia do mundo, foi expulsado da sinagoga e recibiu unha solemne e terrible maldición dos seus. Hoxe podemos talvez entender que para el a divindade era algo parecido a un disco duro do universo, un entrelazamento vital de todas as cousas.
As relixións opuxéronse desde sempre á intelixencia, porque a ambición de entender non pasaría de ser unha mostra de soberbia destas formigas pecadoras que somos os pobres humanos. Precisamente por soberbia caeu Lucifer, sendo o seu propio nome, derivado de luz, a marca do seu pecado. O demoníaco vén da luz, da ansia de saber.
A relixiosidade dos nosos días non é nin moi intelixente nin tampouco moi boba, senón máis ben augada. E aínda que se viva hoxe un cristianismo light, desprovisto da súa carga de veludos e incensos, a relixión segue connosco, e dalgunha maneira é preciso arranxarllas para cumprir con aqueles cregos que nos instan a detestar os praceres do corpo, aínda que o moderno sexan a gastronomía e a fodenda, ou gañar moito diñeiro para patealo antes que mallen á nosa porta as enfermidades atroces e a morte irremediable. Pasalo ben é portarse mal, o consumismo é pernicioso, a concupiscencia é pecado e a ambición lévanos ao inferno, pero nada disto aparece nin na publicidade nin nas canles de televisión, agás cando fan un alto e pon unha película como “O Manto Sagrado”, ou algunha prédica perante un anaco de tempo.
Estar convencido de que despois desta vida non hai outra ponnos nunha situación impresentable, nun estado mental que é máis prudente non exhibir demasiado en público.
Os subcampións foron Benja e Álvaro. O torneo reuniu no Real Club Náutico arredor dun centenar de xogadores procedentes de Galicia, Asturias e Castela e León, consolidándose como unha das citas máis destacadas do calendario musístico da costa lucense. Desde LuMus agradecen “el apoyo del Concello de Ribadeo, del Real Club Náutico de Ribadeo, de Mapfre y del resto de colaboradores y patrocinadores que hicieron posible esta cita, que dio comienzo a primera hora de la mañana y se prolongó durante toda la jornada del sábado”.
O festival De Cabo a Cabo, organizado por Fanto Fantini cunha achega provincial de 20.000 €, puxo en valor a diversidade cultural de Burela, onde o 10% da poboación é de orixe caboverdiana. A programación espallouse por varios espazos da vila con música, intervencións artísticas e torneos deportivos, e contou coa presenza de artistas como Baiuca, DJ Danifox, DJ Kandole, Batuko Tabanka, Lilaina ou Saya. A contribución da Deputación permitiu cubrir a infraestrutura técnica e loxística, así como os custos de organización e contratación das actividades.
Esta cita, xa consolidada dentro da programación estable do centro, permitirá ao público gozar dunha mostra do traballo artístico e formativo desenvolvido ao longo do curso polo alumnado da especialidade. A actividade constitúe unha oportunidade para achegar a danza á cidadanía e poñer en valor o esforzo, a dedicación e a evolución das alumnas e alumnos participantes.
O Concello destaca que este novo éxito é froito do compromiso, do esforzo e da dedicación constante do deportista, cualidades que lle permiten seguir acadando resultados destacados a nivel estatal. Desde a entidade municipal transmítense os parabéns a González Villares por este subcampionato de España.
A proba, organizada polo CP Altrúan, reuniu máis de 130 palistas dos seis clubs lucenses de augas tranquilas que participan na competición: o propio Altruán, o CD San Ciprián, o Club Kayak Foz, o CP Viveiro Urban Hotel, o Cidade de Lugo e o Club Fluvial de Lugo. O deputado de Mocidade Daniel García entregou os premios da proba, na que Club Fluvial de Lugo, Cidade de Lugo e Altruán coparon o podio por equipos. A Copa Deputación de Piraguismo, que conta de 6 regatas, organízase no marco da colaboración que a Vicepresidencia da Deputación de Lugo mantén coa Federación Galega de Piragüismo para a promoción deste deporte, ofrecendo aos clubs a posibilidade de participar en competicións federadas nas súas comarcas e contribuíndo así á consolidación de equipos de base.
Malia a intensa calor, o pavillón encheuse de público para gozar das actuacións das numerosas alumnas, que ofreceron exercicios individuais, por parellas e en grupo, destacando pola súa beleza e dificultade técnica ao ritmo da música escollida. Ao remate, a concelleira Ana Rubal entregou medallas ás participantes, que tamén agradeceron o traballo e os valores transmitidos pola súa monitora, Lorena Fernández. Lémbrase que a festa de clausura das Escolas Deportivas terá lugar o luns 29 ás 19:00 horas, nun acto conxunto co Concello de Alfoz, no que haberá diversas actividades de celebración e a entrega de diplomas.
A cantante e instrumentista asturiana Mónica Acevedo actuará en formato solista, mentres que o equipo do local ofrecerá un menú especial con pratos como o tartar de xarda, gañador do “Ribadeo Sabe”, gazpachuelo de tempada, lomo de sardiña con berenxena afumada, cóctel de lagostinos, bonito de Burela con melocotón asado e sopa de cebola, e solombo de porco celta con xudías tenras. A cita comeza ás 21:15, con prazas limitadas e reserva imprescindible.
