O xacemento de O Carreiro- Marzán (Foz) é un castro
A consellería de Cultura equivócase ao asegurar que o xacemento de O Carreiro non é un castro e que non hai evidencias dunha explotación mineira.
A Mariña, 27 de marzo de 2012 . O 22 de marzo Mariñapatrimonio deu a coñecer a existencia dun dos castros costeiros máis grandes da Mariña luguesa, o castro de O carreiro – Foz (Lugo). Na noticia, amplamente difundida polos medios de comunicación,
Mariñapatrimonio informaba de que a Xunta tiña inventariado o xacemento, aínda que non especificaba o período histórico nin o tipo de xacemento.
Dende a nosa asociación sostiñamos que había indicios suficientes para consideralo un castro costeiro e aportabamos as fotografías como proba visible do que afirmabamos. Asimesmo, difundimos fotos aéreas do 56 onde se ven claramente as estruturas defensivas que noutrora protexían o castro de O Carreiro; sinalabamos tamén a destrución da maior parte das defensas ao facer a estrada Llas-Rapadoira e a conservación dunha parte dos foxos cavados na rocha.
Á vista das declaracións da Consellería de Cultura recollidas nun xornal publicado o 23 de marzo, e das que destacamos os seguintes fragmentos:
Patrimonio registra en Foz un yacimiento arqueológico pero dice que no es un castro
determinaron que no es un asentamiento fortificado tipo castro en base a la inspección «polo tipo de estrutura, materiais atopados e a ausencia de estruturas defensivas evidentes en superficie».
Desde la Consellería de Cultura puntualizaron ayer que los técnicos no probaron la existencia de un foso en la zona oeste ni la de una explotación minera.
Mariñapatrimonio quere reafírmarse no dito o 22 de marzo: o xacemento de O Carreiro é o segundo castro costeiro máis grande da Mariña, e ademais, grazas á aportación de dous veciños de Foz, queremos achegar novos datos e fotografías que demostran a existencia das estruturas defensivas e da explotación mineira.
No seguinte texto recollése a descrición que fai dos castros de Foz o historiador José Villamil Y Castro no seu libro Los castros y mámoas de Galicia (1876):
1. Al extremo occidental de la extensa playa de Marzán y al O. tambien de la desembocadura del Masma, se encuentra el terreno llamado Prados do cu do castro, situado en una lengüeta de terreno alto y de unos 70 metros de ancho, que se adelanta hácia el mar entre la dicha playa y la caleta de Lagoa. Esta lengüeta está cortada por un foso abierto en la roca y acompañado de un parapeto, en donde aparecen tiestos en gran cantidad.
2. Al otro extremo de la misma playa, y á alguna distancia de ella, la lengüeta que separa las caletas de Carreiro y de Ronqueira está igualmente cortada por un profundo foso de ocho metros de ancho, aismismo abierto en la roca, y con su correspondiente parapeto.
3.Entre ambos puntos, y un kilometro tierra adentro, se destaca el llamado castro, reducido hoy á un montecillo coronado de vistosos pinos que lo hacen visible desde muy laraga distancia. Hasta este castro aseguran los naturales que llegaba una galería subterranea, cuya boca se encuentra á la orilla de la mencionada caleta de Ronqueira, y es de forma ogival y abierta en la peña viva; las cuales obras quizás daten de tiempos en que se explotó allí mineral de hierro (de lo que prestán testimonio las escórias que por allí se encuentra), en atención á la analogía que ofrecen con las reconocidas por M. Quiquerez, en el Jura Bernois, compuestas de fosos, horno y excavaciones cilindricas poco profundas, segun refiere M. Le Hon en su conocida obra (5).
Queda claro que o xacemento arqueolóxico de O Carreiro tiña foxos e parapetos; polo tanto, non hai dúbida de que estamos a falar dun castro.
Villamil Y Castro tamén nos fala da actividade metalúrxica e da mina existente no Carreiro. Aportamos as fotografías das bocas da mina e tamén das galerías que apareceron no 2005 a 700m do castro, e que foron estudadas por Patrimonio.
A publicación de Villamil de hai 136 anos e as fotografías da mina, veñen a corroborar a existencia dun dos castros máis extensos e interesantes na Mariña, tal e como dabamos a coñecer a través da nota de prensa do 22 de marzo.
Enlace fotografías da mina: https://picasaweb.google.com/mr.patrimonio/OCarreiroFoz#
Remitido
Ás 12:00 h, no Parque Ramón de Campoamor, terá lugar o acto institucional de homenaxe. Pola tarde, no Casino de Navia, haberá actividades abertas ao público: 18:00 h – Recital “Poesía que nos une escondida entre renglones”. 19:00 h – Encontro coa escritora Matilde Suárez, Premio “Ría del Eo”. A alcaldesa, Ana Fernández, destacou o compromiso de Navia por recuperar e poñer en valor o legado do poeta e consolidar o concello como referente cultural.
Este texto é o froito de varios anos de investigación e convida profesionais da educación, terapeutas e persoas curiosas a descubrir como o traballo coa arxila libera traumas e favorece unha transformación persoal profunda. Ao remate do acto servirase un viño e un pequeno petisco.
A continuación, as persoas que desexen continuar a conversa e compartir un tempo de convivencia poderán anotarse á comida que se celebrará na Casa da Penela.
O 14 inaugúrase o Rincón da Poesía, con música de gaitas e concerto de Xuaco Amieva, ademais da presentación de Viaxe a Dacondo I. O 21 terá lugar un recital poético-musical na Casa de Cultura, con música en directo, participación de autores locais, presentación do libro Tu voz en mi voz e homenaxe a Luis Pérez del Súcaro.
Unha comedia orientada para público infantil escrita e dirixida por Bea Campos. Hora: 18h.
O investigador achegarase a Ribadeo para falar sobre Urraca, considerada por moitos a emperatriz de todos os galegos e galegas. A entidade xa coñece o bo facer de Picallo, pois en anteriores ocasións participou como ilustrador nas presentacións das novelas Ao sur da liberdade e Entre a vontade e o destino, de Xosé Henrique Costas, deixando unha excelente impresión. Nesta ocasión, o público poderá escoitar ao Picallo historiador, que achegará novos datos sobre o reino de Galiza, unha realidade histórica que durante anos permaneceu agochada e que hoxe se recupera grazas a publicacións e investigacións como a súa.
Esta iluminación comezará acendendo en días sinalados, nos que se celebre ou queira darlle visibilidade a algún acontecemento. “Pareceunos un bo día este 8 de marzo, no que conmemoramos o Día da Muller, comezar o uso desta instalación”, explica a concelleiro de alumeado, Ángel Fernández Neira. “As letras de Foz son un signo de identidade do noso pobo e esta iluminación dálles unha nova vida”, explica o alcalde, Fran Cajoto.
