O San Campio

O SAN CAMPIO

Romaxe de fonda tradición é a que o domingo, 16 de setembro, vai celebrarse na focega parroquia de Fazouro, emplazada a ermida en bucólica paraxe á beira do río Ouro, cruzado dalí ata a desembocadura por tres pontes que confiren ao panorama unha singularidade que fan del un dos mais fermosos paisaxes que poden ollarse ao longo do noso litoral, tan pródigo en belezas semellantes. Aquí verque as augas no mar o río ao que, no século XVII o xeógrafo portugués Pedro Teixeira, autor da famosa “Descripción de España y de las costas y puertos de sus reinos”, chamou Fozdouro.

“As romarías, como as festas e os mercados- escribe Taboada Chivite, na súa Etnografía Galega,- son, amais de testemuño de piedade e degoro religioso, lugares de reunión e convivencia social”. Tres elementos básicos, pois, conviven no mundo da romaría: un sustrato relixioso que empuxa aos crentes a ir en peregrinación, mais ou menos devota á ermida ou santuario onde se celebra a festa; un impulso dionisiaco que leva a crentes e non crentes ao campo da festa popular para dar boa conta dos manxares levados ou que alí no campo poden mercarse, e un pretexto para reunirse en comunidade unhas horas alegres, sen outras complicacións, O San Campio de Fazouro responde a esta tipoloxía.

Dende tempos inmemoriais o lugar servíu de reclamo para as xentes dunha ampla comarca, e aínda hai quen lembra as peregrinacións chegadas desde Estaca de Bares ata Asturias en varias xornadas, feito que alá por 1926 fíxolle decir a Lence Santar, cronista oficial de Mondoñedo: “E vendo polo setembro / ir de troula á romaría / do San Campio de Fazouro / a toda a novez da Mariña”.

Os galegos sempre consideramos ao corpo e ás cousas deste mundo como algo gozoso, sensual, lúdico, quizais en perfecta consonancia co propio entorno natural, cuxa exhuberancia paisaxística é tan evidente neste curruncho á beira do río Ouro: “entre os carballos xa vexo / o niño dos meus amores: / veigas, flores…/ E o río con voltas mil / a campá con son doente /oio, e o barullo da xente / e a gaitiña e o tamboril”.

Suso Fernández