Unha terra con mala sorte

UNHA TERRA CON MALA SORTE
Un país ten mala sorte cando nos últimos 100 anos vén sendo gobernado por ditadores, oportunistas, sátrapas, mentireiros e incapaces, e falo das distintas administracións dende o mais arriba ata abaixo. A nosoutros tocounos o premio gordo. Dispomos dun catálogo amplísimo destes especímenes, que cal amebas fagocitan todo o que se move ao seu ao redor e multiplícanse sen cesar, alimentándose opíparamente a conta doutros organismos máis débiles e incautos. O mesmo pasa nesta terra cos políticos. Neste gran teatro, se goberna a esquerda afúndenos na miseria e iguálanos pola alpargata. Vén tras eles a dereita, que ao pretender igualarnos pola gravata queda coas nosas alpargatas e coa prometida gravata. Cal destes elementos unicelulares cerebrais nos convén máis?. A verdade, é que ningún. Cando en pobo non se pode facer unha política xusta en favor dos cidadáns, conviría facer o que en Italia. Elixir a dedo a un/a profesional sensato/a e preparado/a e reordenar “o curral”, evitando que ningún profesional do “trinque”, sexan dos casos que sexan, poidan “meter man” nas “decisións” e nas carteiras de Xan Pobo.
Por estas terras nunca tivemos dunha verdadeira democracia. É máis e se mo permite, non chega a tan sequera corenta anos na súa totalidade, do que dispomos dunha pseudo democracia. Temos a cantidade de políticos máis inútiles de Europa por habitante. E de corruptelas máis ou menos igualada a calquera país suramericano ou de Rusia.
Si isto non funciona con esta “camada” de servidores e pais da patria, habería que substituílos por “xente que sabe, moi ben pagada para que non roube e, cando o país levantemos a cabeza, tanto na súa honra e orgullo ante o mundo, como na súa recuperación económica, entregalo a unha nova xeración de políticos tras unhas eleccións con “listas abertas” e ver se podemos volver á normalidade. Isto, que parece unha bobada propia dun visionario da insua Barataria, fíxose nalgún país de América Latina e actualmente, repito, en Italia. Ou sexa, que podería ocorrer na vida real e en perfecta democracia.
Otero Regal