O azul da vida

O AZUL DA VIDA

Eu quixéseme levantar todos os días sendo capaz de ver azuis como os das piscinas californianas que pintaba David Hockney. Pero o que me atopo son os mesmos titulares de prensa que van variando os números segundo o gusto dos especuladores e dos mercachifles. E ademais tes a sensación de que fagas o que fagas coa túa economía, a economía da túa rexión ou a do teu país non conseguirás absolutamente nada porque todo depende dun par de tipos que, sen saber onde queda Viveiro ou A Mariña, avalían en función dos seus intereses. O peor é que aproveitaron para quitarnos (e aínda pretenden seguir quitándonos) o que se tardou séculos en conseguir. Seguiremos inmersos na crise, pero con peores condicións sociais, con menos solidariedade, a pesar de que dende os medios cacarease o contrario, con pésimos servizos sanitarios e, sobre todo, con moita menos igualdade (porque a igualdade susténtase en que todos teñamos, de saída, as mesmas oportunidades a partir dunha educación de calidade libre e gratuíta). E, mentres, Alemaña segue medrando e atopando cada vez máis baratas as cervexas e as hamacas das nosas praias, supoño que porque contaron con gobernantes menos atolondrados e irresponsables. Onte, cando ves imaxes dalgunha intervención no parlamento mentres se debaten os recortes de turno, sacan un plano xeral con case todo o hemiciclo baleiro. Non son eses vividores os que nos van a sacar da lameira. Estáselles deixando facer con ese abandono latino e católico de quen espera á providencia ou a que un milagre inesperado solucione todo.

Tampouco ninguén nos devolverá o que fomos perdendo. Ata Hockney cambiou nos seus últimos cadros o azul californiano polas brumas británicas. Nós, dalgún xeito, tamén estamos pintando a mañá coas cores dunhas cifras que só ofrecen tons cada vez máis sombríos. Prefiro mirar ao ceo ou ao mar para concibir algunha esperanza. Ou mirar aos ollos dos que falan para saber que non me están mentindo. Cando escoito aos políticos dando explicacións sempre noto como na pantalla aparece unha sombra negra e borrosa xusto diante dos seus ollos. Ata os televisores xa se están dando conta de que todos nos están mentindo.

Alfonso Otero Regal