Falemos do aborto

Vamos para atrás, todo mira ao pasado, todo oscila entre a caspa e o rancio. Todo ou case todo. Este pais deu un paso atrás de tal calibre que hai que respirar fondo e poñer distancia para non sospeitar que o día menos pensado tocarán na porta e comezarán a repartir cartillas de racionamento. Si, de racionamento. Enlazo este alegato coa Lei de Aborto que nos quere coar o cexudo Ministro de Xustiza, Gallardón, inmerso nesa guerra de guerrillas na que se meteu o “progresista” do goberno do PP mentindo e ameazando ás mulleres con frases como “en España xamais se poderá abortar por razón de discapacidade”. Quen é este fulano de zapatos de charol para crerse o gardián das mulleres españolas?, quen??. É o “tonto do bote” de Gallardón o mesmo que non descarta que a súa lei permita o aborto fronte á existencia dun suposto, por grave, malformación do feto?. A ver. Aos meus entendederas, curtas e lentas, comprender a este “pijo” de cinco tenedores cústame cada vez máis. Moito. Discapacidade si e malformación non..? Explíqueme que me perdo.

Mais; quen é este simplón para facer burlas de consignas históricas que as mulleres abanderar no pasado para decidir o que lles apetece??. Quen??. E si para lograr o que queiran en cada momento teñen que saír de España alá irán , por iso é polo que todo isto devolveume a unha España escura que puxo en risco a vida de tanta mulleres que dacabalo da clandestinidade xogárona. Digo que fai meses que asisto perplexo a este debate e digo tamén que cheguei á conclusión de que a esta xente, ou lle paramos as patas ou as xeracións seguintes terano moi fodido. Fronte ao aborto, a liberdade é exactamente querer ter ou non ter un fillo.

Sexamos claros: a lei de aborto que o PP quere aprobar non é unha simple reforma legal, é unha revancha, gañar un pulso histórico, unha volta a poñer as cousas en “o seu sitio”. Ordenarnos a vida. Que as mulleres non sexan libres para decidir sobre o seu embarazo a pesar do sagrado poder que a natureza confírelles, a transmisión da vida, e que eles queren agora ser mediadores, arrebatarlles ese don a través da relixión, da ideoloxía ou da autorización externa. Pretenden, non se enganen, restablecer un principio de autoridade que as leis habían soslaiado porque o que persegue a lei de Gallardón é que por encima da muller estea o médico, o xuíz ou, o cura, o psicólogo que son os que darán ou non o visto bo á súa decisión.

A democracia conseguira no noso país sacar a maternidad do entramado do poder, convertela nunha decisión íntima, respetable e respectada pero a chegada do PP ao Goberno recordou as mulleres o noso verdadeiro papel na sociedade. “As mulleres, mulleres, son nais” dixeron. E apareceu claro o seu destino único, universal, milenario sen escapatoria algunha. Ao fin de contas, o aborto non é o texto, senón o pretexto dunha sublevación contra o tempo e a liberdade das mulleres. A “disparatada” reforma da lei do aborto que promove Gallardón debe ser freada en seco pero non por divisións no PP senón porque a ela oponse a inmensa maioría da sociedade. Hai que invitar a Gallardón a que estude os informes que sinalan que as leis restritivas non reducen o índice de abortos, senón que dan maior inseguridade ás mulleres e as aboca a prácticas clandestinas aumentando así a taxa de mortalidade e morbilidade materna. Neste sentido aí vai un dato: o 13% das mortes de nais débense a abortos inseguros; 8 millóns e medio de mulleres no mundo experimentan complicacións en abortos clandestinos. A clave para diminuír o número de abortos é incrementar o investimento en planificación familiar e incrementar así mesmo o uso de anticonceptivos e non hai máis. Resumindo: que os mesmos que hoxe se apuntan a legalistas, os que disfrazan os seus obxectivos dunha “protección” irracional e vergonzosa cara ás mulleres son os que forman parte dun Executivo que non cumpre as leis constitucionais ao non ofrecer nin sanidade nin educación pública nin unha vivenda digna aos cidadáns. Eses que fixeron retroceder 50 anos os dereitos logrados polos cidadáns: Cargáronos.

Contarei finalmente que non menos de tres veces fixen de presunto pai en abortos na miña vida e que as tres foron de forma clandestina, a rapaza a que acompañaba levaba o medo no corpo, polas súas circunstancias , aquel médico pedía unha entrevista coa presunta parella e que lle contaran as circunstancias, e pensando que a cousa acabaría mal. Recordo aqueles episodios persoais como algo negro, feo, turbio, perigoso por iso tan só pensar que o tal Gallardón pode condenar ás nosas fillas, as nosas netas, as nosas amigas a repetir a escena asústame e ben saben que eu asústome, pouco. Non permitamos que tamén elas se vexan obrigadas a buscar quen lles faga un apaño.

Otero Regal