Non falo de política hoxe

Non quero volver falar de política ata que consiga esquecer estes últimos días. Canso, exhausto e preocupado, angustiado polo si e polo non; perdido.

Xa está, xa está feito. Isto é o que temos. Mañá buscarei unha gran novela de amor ou de policias e ladrons á que dedicar os meus días. Que me faga chorar, con motivos. Que me ilusione, tamén con motivos. E que me faga imaxinar un lugar afastado dun país tamén afastado onde eu sexa máis afastado aínda.

Unha das cuestións máis íntimas, menos pública das persoas, é a dos seus hábitos diarios. Que comemos, si usamos reloxo ou como de puntuales somos transfórmanse en pequenos detalles que non explicamos aos demais, hábitos que levamos tan a rastro como para pensar que son comúns. Isto non é así, e a maioría das veces medimos a intimidade polo coñecemento de cantas cucharadas de azucre ponllemos ao café ou que gel de baño prefire. Entre estas rutinas, e para os que levamos o pelo longo, o seu arranxo é fundamental.

Cando es mozo procuras que nunca transcorra máis dunha hora entre o secado completo e a saída a rua. Aínda que sexas de ducha matutina, iso non importa; un lávase o pelo as veces que faga falta para cumprir o requisito. Despois, cos anos, vas distanciando accións: peiteaste de mala maneira o pouco pelo que che queda por a maña e listo. A ducha pódese repetir, o secador non. E en todo caso, mellor lavalo despois.

Na escola deberían ensinar isto. Antes de saber as vocales debemos coñecer as distancias. Non sexa que logo veña un acelerador normal e zas, colápsenos máis neutrinos. Xa vedes vou cumplindo, case non fakei de politica hoxe…