Nos bos tempos criamos nos políticos, na seguridade que nos proporcionaba a policía, uns ahorriños nos bancos e un presente increíblemente divertido e descoidado. Adornados de máis ou menos argumentos críticos, camiñabamos confiados nos pequenos mundos que nos rodeaban, traballo, familia, amigos, veciños e paisanos. Un paraíso comparado con aquela etapa predemocrática en branco e negroque nos tocou vivir a alguns.
A tensión aumenta día a día nos fogares desta terra porque alguén aí fóra, ou tamén desde dentro, quere minimizarnos, facernos sentir pouquiña cousa, vulnerables, apaleables, despedibles, desahuciables, mindundis. Distraídos que andabamos, nós os cidadáns do mundo chamado civilizado e occidental, rico, o do benestar e o sumo consumo, co noso enorme ego medrado riamos felices satisfacendo o capricho de cu vexo, cu quero, e agora que facemos coa carallo na boca?
Certo é que a crise chegou para o mundo máis sobrado, pero certo é tamén que hai moitas formas de facer fronte ás súas dolorosas consecuencias. A resposta cidadá non pode ser máis unánime, protestas, manifestacións, concentracións, solidariedade, voluntariado, etc. A inseguridade invádenos.
Pero non hai mal nin ben que cen anos dure. En pouco tempo vémonos atacados por todas as frontes. Recrimínase a quen alude á decadente “clase política” mentres todos os titulares de prensa dan noticia do desafecto cidadán cara a esa “casta” que nos pon sobre a mesa un menú incomestible; de aperitivo o paro, de primeiro prato a crise, de segundo os políticos e os seus partidos, e para sobremesa a corrupción e a fraude, todo iso aliñado coas virutas dos tixeirazos en sanidade, educación e cultura.
Agora vemos a película do revés, os nosos gobernantes atácannos, as forzas de seguridade apaleanos, os bancos róubannos os aforros e ata a propia casa, non temos cara a onde volver os ollos. gástase enmaterial antidisturbios o que se quita de atencións sanitarias a inmigrantes e dependentes, inclúese na sanidade pública gratuita a todos os profesionais libres que NUNCA cotizaron á Seguridade Social e a cambio expúlsase dela aos inmigrantes que pagaron as súas cotas mentres tiveron traballo.
Tan do revés está a paisaxe que aproveitando que o río pasa pola porta régase a horta e emerxe de novo aquela Dereita arcana, católica, apostólica e romana de fauces insaciables, devoradora de dereitos individuais, cidadáns, sociais, laborais e ata humans, inseparable daquela mesma Igrexa insolidaria, inquisitorial e ansiosa de posuír máis e máis poder, riqueza e luxo a costa do pan dos mais pobres do que só usa para pedirles o voto, e o mais fodido e que moitos deles o fan, pois “Que vivan as cadeas”.
Coidado coa dereita arcana
Relacionado
No acto, o autor estará acompañado por Xosé Ramón Veiga, profesor de Historia Contemporánea na USC, e por Francisco Villamil, profesor de Ciencia Política na Universidade Carlos III. A Galicia moderna (1880-1939) desmonta a visión tradicional dunha Galicia rural, atrasada e pasiva no cambio de século, e amosa a profunda transformación económica, agraria e social que viviu o país nese período.
No acto intervirán o autor e Xoan Ramón Fernández Pacios, cronista oficial de Foz. A actividade está organizada pola Federación de Librarías de Galicia en colaboración co Concello de Foz.
Villares visitou a exposición fotográfica dedicada a Calvo-Sotelo, instalada na praza de Pancho Maseda, que forma parte do programa conmemorativo do centenario. A mostra reúne unha selección de imaxes seleccionadas pola propia familia do expresidente para achegar á cidadanía diferentes momentos da súa traxectoria persoal e política. A conmemoración, que se estende ao longo de todo 2026, busca poñer en valor a figura de Calvo-Sotelo e a súa relación con Ribadeo, onde deixou unha importante pegada vinculada, entre outras cuestións, ao impulso de infraestruturas.
Durante case dúas horas desenvolveuse unha conversa aberta arredor do mundo do espírito e do contido da obra, nun encontro ao que asistiu un grupo numeroso de persoas dispostas non só a escoitar, senón tamén a dialogar e compartir reflexións. Tras a intervención inicial de Pepe Peinó como responsable do proxecto, tomou a palabra o escritor Lionel Rexes, quen achegou novas perspectivas antes de abrir o debate ao público. As opinións, argumentos e matices sobre relixión, espiritualidade, Deus e os valores que sustentan a convivencia foron enchendo o espazo nun ambiente participativo e respectuoso, no que as diferenzas quedaron en segundo plano fronte á forza do diálogo, a solidariedade e o afecto.
O alcalde, Dani Vega, fixo un balance moi positivo: “foi un concerto moi especial nun marco espectacular, como é a igrexa parroquial de Ribadeo, e no que o gaiteiro Carlos Núñez encandilou aos asistentes co seu repertorio. Todos os asistentes disfrutámolo moito”. Xunto a Carlos Núñez estiveron o rexedor e as concelleiras de Cultura, Turismo e Seguridade, Begoña Sanjurjo, Marta Saiz e Montse Seijo.
A iniciativa xurdiu co obxectivo de xuntar o alumnado que coincidira na EGB, pero axiña se ampliou a todas aquelas persoas que compartiron pupitres e amizades tamén no instituto.
O público, totalmente entregado de principio a fin, amosouno cos intensos e prolongados aplausos que acompañaron toda a actuación. Ao remate, os asistentes expresaron o seu desexo de poder gozar no futuro de novos concertos do artista, que sen dúbida volverán entusiasmar ao público.
