Durante estes días vimos escoitando noticias que nos falan de que Galicia converteuse nun lugar privilexiado onde é fácil atopar moitas persoas centenarias. En efecto, as cifras fálannos dunha gran porcentaxe de persoas lonxevas na nosa contorna que está a ser obxecto de estudos e análises.
Coa festa de san Xaquín e santa Ana (26 de xullo), os avós de Xesús, a Igrexa celebra a Xornada Mundial dos Avós e dos Maiores. Unha cita que nos convida a reflexionar sobre a ancianidade, sobre o trato e a relación que temos cos nosos maiores, sobre o que achegan e significan para a nosa sociedade.
En efecto, o progreso técnico e sanitario favoreceu o alongamento da vida ata límites insospeitados. A esperanza de vida sitúase hoxe en oitenta e tres anos. É moi fácil atoparnos con anciáns e maiores en moitas das nosas familias e contextos máis próximos, coas dificultades específicas que entraña esta realidade. Desde logo, admiro a cultura do noso pobo que rodea aos maiores de moitas atencións. O noso medio rural está cheo de exemplos de convivencia entre varias xeracións que son dignos de eloxio. Durante a visita pastoral, que vin realizando durante o presente curso, puiden visitar algunhas familias e persoas maiores que son ben atendidas e acollidas.
Con todo, sabemos que non sempre é así. A soidade non desexada, especialmente entre as persoas maiores, é unha secuela que se estende por desgraza. Alégrame moito que desde Cáritas diocesana púxose en marcha o programa Con-vivindo que busca promover espazos e lugares de encontro para persoas maiores.
É verdade que a situación de moitas persoas anciás, cunha autonomía moi reducida, require que, para alcanzar unha vida digna, necesítense hoxe de máis recursos, máis medios e tamén máis prazas de residencias que poidan saír á fronte destas situacións. A dependencia supón un reto a nivel social e institucional que temos que facer fronte se queremos agradecer a súa achega á nosa sociedade e o moito que fixeron por nós. Aí temos unha proba do nivel ético dunha sociedade.
Con todo, hoxe esténdese unha mentalidade que considera unha carga aos maiores cando se atopan nunha situación de gran dependencia; mentalidade que mesmo penetra na propia autopercepción dos anciáns. Isto sucede cando se aúnan tres procesos presentes na nosa sociedade: en primeiro lugar, cando se perde o valor e a dignidade infinita de cada persoa máis aló das súas circunstancias e en calquera estado ou situación. Por iso, reivindicar a dignidade de toda persoa é clave no noso mundo economicista.
En segundo lugar, cando promovemos unha concepción da persoa en clave de autonomía e independencia. Ás veces esténdese unha imaxe non real de que as persoas son seres que están chamados a ser independentes, e por tanto, non vulnerables nin necesitados dos outros. Fronte a iso, creo que hai que espertar en nós a imaxe contraria da vulnerabilidade como característica propia de todo estado humano. Todos nos necesitamos, somos dependentes e estamos chamados a complementarnos.
Por último, como lembra o papa Francisco na súa magnífica mensaxe con motivo desta xornada, a cultura individualista (que se estende mesmo en contornas alleas a esta clave como é a familia) móvenos a pensar que a realización persoal está nunha vida desligada o máis posible dos outros.
Fronte a esta mentalidade, nesa mensaxe convídasenos a fixarnos en Rut: unha estranxeira que aparece na Biblia e que se compromete a coidar da súa anciá sogra Noemí, renunciando a unha vida propia. Lémbrame a vida de tantas migrantes que coidan de tantos de anciáns nos nosos fogares.
“Na vellez non me abandones” é o berro bíblico que aparece en repetidas ocasións. É o berro que hoxe volvemos escoitar como compromiso para cos nosos maiores e no horizonte dunha vida máis humana e fraterna.
O voso irmán e amigo
Fernando García Cadiñanos
Bispo de Mondoñedo-Ferrol
No acto impuxéronlles o birrete e entregáronlles diploma e orla. Despois cantaron unha canción para as familias asistentes. Houbo moitos aplausos e algunhas lágrimas de emoción.
A presidenta do Consello da Cultura Galega, Rosario Álvarez, destacou o carácter participativo da iniciativa, organizada xunto á Xunta e co apoio do Concello. O director xeral de Cultura, Anxo Lorenzo, puxo en valor o traballo colectivo e a implicación das novas xeracións. O concerto estivo dirixido por Maximino Zumalave, coa formación Hércules Brass e Rosa Aneiros como mantedora. Ademais, anunciouse que a próxima edición estará dedicada a Xosé Neira Vilas.
O vendedor da ONCE Daniel José López Legaspi foi quen levou a sorte ao municipio desde o seu posto de venda situado na Praza Maior.
Trátase dun programa de actividades para a infancia e a mocidade que se desenvolverá en xullo e agosto con propostas educativas, deportivas e culturais pensadas para facilitar a conciliación familiar. A oferta inclúe ludoteca, talleres creativos e tecnolóxicos, deporte, contacontos e eventos comunitarios como o Mercado Infantil Solidario ou o Carnaval de Verano. As inscricións realizaranse do 1 ao 15 de xuño no Concello, con prioridade para menores empadroados. O programa reforza o compromiso municipal co apoio ás familias e cun verán activo e accesible para a mocidade do concello.
A comunidade educativa convida especialmente a antigos alumnos, mestres e familias a participar nesta xornada de reencontros e lembranzas.
A festa incorporou unha mesa doce decorada con temática de faros e unha sesión de coctelería dedicada á elaboración de vermús. As persoas asistentes recibiron ademais un detalle conmemorativo: unha botella de aceite de oliva virxe extra de Oleonavas, en homenaxe ás raíces familiares do propietario. O evento incluíu numerosos sorteos grazas á colaboración de diferentes empresas, con premios como comidas en O Noso Lar, na Bodega de Ana ou no Restaurante Nito, ademais de licores, paletillas e circuítos termais. Para esta ocasión preparouse tamén unha carta especial con táboas de carne e instalouse un mural conmemorativo no local. O establecemento agradeceu a fidelidade da clientela e o apoio da veciñanza ao longo desta década, fundamentais para acadar este aniversario tan significativo.
Tras máis de vinte anos dedicada ao debuxo científico, expón desde 2013 e a súa pintura, definida pola crítica como expresiva, colorista e próxima ao surrealismo, chegou xa a numerosos países europeos e americanos. 
