“Os DDHH como gran factor integrador”. Santiago Fernández Rocha

Estamos a vivir unha nova etapa histórica transcendente porque supón un cambio de modelo, de paradigma. Pero este feito non é algo novo na historia do mundo occidental.

Despois da caída do Imperio romano iniciose no espazo europeo a construción do primeiro gran paradigma do que vai ser o mundo occidental. Un paradigma que tiña a Deus e polo tanto o cristianismo como o centro motivador e integrador do espazo europeo. Este modelo, séculos despois, sería superado por unha nova realidade que encontrará na política o elemento necesario para estruturar e integrar a esa nova realidade. Este feito dará lugar ao nacemento do Estado moderno como gran estrutura política e elemento central de toda unha época que remataría coa Revolución francesa e americana .

Logo, xa no século XIX, a Revolución industrial e os movementos obreiros marcarán o inicio dunha nova época dominada dominada pola realidade socio- económica. Hoxe ese paradigma que tanto condicionou as nosas vidas ata os anos setenta do século XX está rematando e polo tanto, xa non explica a nova realidade emerxente.

Coido que esta nova realidade que estamos a vivir só se pode explicar dende o fenómeno da globalización económica e dende os enormes avances tecnolóxicos que están cambiando a velocidade de vértigo o noso mundo. Estamos a falar de dous feitos, polo tanto, que fixeron que a realidade económica, dinamizadora e integradora das nosas sociedades ata os anos setenta do século pasado rachara coa realidade socio-politica. Tal situación fai que os novos actores económicos e tecnolóxicos que se foron creando ao longo deste último medio século estean xa a actuar a nivel trasnacional mentres, o resto dos actores, sociais e políticos, só o poidan facer a nivel nacional ou local. Esta é, ao meu modo de ver, a gran fractura que estamos a sufrir e que está desintegrando a realidade socio- política.

Necesitamos, xa que logo, un elemento integrador da nova realidade que volva poñer ao ser humano no centro con capacidade de ser suxeito e coido, como nos deixóu dito Alain Touraine, que a fórmula pasa polo Dereitos humanos como base da dignidade e núcleo da da democracia. Unha norma universal que está máis aló da clase, da raza, do xénero e da orixe e polo tanto con toda a capacidade para unir e vertebrar aos diferentes na defensa da dignidade frente a humillación.

Esta, coido que debe ser a gran aposta das democracias occidentais para volver integrar a realidade e rachar cos camiños que nos poidan levar a sistemas totalitarios.