MENTIDE, MALDITOS, MENTIDE
O asunto da mentira é unha temática que sempre me gustou e que estivo presente na miña vida desde sempre. Como todalas cousas, a mentira ten a súa antagonista natural, que todos coñecemos como “ A verdade”. En tanto que a verdade nunca é absoluta e inamovible, senón máis ben o contrario. De feito, tanto a verdade como a mentira son tan ambigüas que de cando en cando logramos destinguilas con total seguridade.
O tema que me trae hoxe aquí é o das confesións: as verdades que nós consideramos ocultas e que, por circunstancias determinadas, decidimos revelar. Todo parte do feito de que todos, si, repetireino, todos, temos segredos. Algunhas persoas teñen máis, outras menos, algúns máis importantes, outros máis irrelevantes, pero todos témos segrediños… ou non. Porque a verdade sexa dita, se se trata de segredos, por pura definición non podemos saber se existen ou, mellor aínda, o que son.
Os segredos son algo así como a fase larbaria dunha verdade que, co tempo, fica madurando e medrando ata converterse en algo maior e importante. A cuestión é… realmente unha confesión está ligada a unha verdade oculta, ou pode conter unha mentira implícita no seu corpo?
A verdade é que confesar só implica revelar algo que nós cremos certo, pero nada máis. Non entanto, cando alguén nos confesa un segredo, cando unha persoa murmura nunha rúa escura ou xura ante un xurado, o simple feito de ser confesado fai que sexa moito máis verdadeiro. E sexamos craros de unha vez, para a maioría de persoas unha confesión é suficiente para condenar ou absolver a outra.
Este fenómeno da confesión é realmente perigoso, porque pode ser utilizado para facer precisamente o contrario do que pretende: difundir mentiras.
Sempre que a mentira non sexa desproporcionada e esteña ben pensada, pode estenderse pola mente doutra persoa como unha verdade irrefutable. E é que nos encanta escoitar os segredos dos demais, de feito gústanos tanto que nolos cremos sen máis.
Todo isto, que en realidade non é máis que unha das miñas artimañas para mentir ás persoas, pode servirnos para evitar ser confundidos polas confesións alleas. Ademais, como digo, se queremos dicir unha mentira ben dita, só necesitamos facer que a outra persoa desexe pescudala, que a persoa estea realmente interesada en que confeses unha verdade, unha verdade que será terxiversada a bó seguro..
Nunca me fiei das confesións; primeiro, porque a maioría das persoas non admiten os seus erros e moito menos os importantes, e segundo, porque baixo coacción todos poderiamos confesar calquera cousa. Así que non é nada evidente que unha confesión, que un segredo, sexa realmente unha verdade. Pero non, se contamos un segredo, a xente creo polo propio morbo que rodea a situación. E é que un segredo non é máis que unha información oculta, que pode chegar a ser verdadeira ou falsa, pero que baixo a súa condición de segredo só é… un misterio tan mentireiro como o da “Santisima trinidade”.
Otero Regal
A clientela aproveita esta cita para facerse con artigos de tempada a prezos moi interesantes. É a segunda vez neste mes de agosto que se celebra o Comercio na Rúa en Ribadeo. Para a organización desta campaña Acisa conta coa colaboración do Concello de Ribadeo, Comercio Galego e Xunta de Galicia.
Con motivo desta data tan especial, o alcalde Demetrio Salgueiro, xunto ás concelleiras Tamara Soto e Mª Dolores Meitín, visitouna para felicitala persoalmente e compartir con ela unha celebración tan emotiva. O Concello destacou a alegría e o orgullo que supón chegar ao século de vida e trasladoulle os seus parabéns, desexándolle saúde, felicidade e moitos máis anos rodeada dos seus seres queridos.
Dende as 10 da mañá máis de 170 vehículos ocuparán o aparcamento de Coto ata as 13:30, cando partirán en caravana cara Arealonga. Alí permanecerán ata as 17:00, momento no que iniciarán a ruta pola estrada das praias, regresando ás 18:30 para a entrega de premios e a clausura, prevista para as 20:30. A cita reunirá máis de 300 participantes, con presenza de persoas chegadas de Pamplona, Bilbao e doutros puntos do Estado. O evento, organizado por retroclasicos_barreiros e co apoio do Concello, continúa a atraer amantes dos vehículos clásicos e a dar visibilidade á beleza de Barreiros.
No acto intervirán o autor e Xoan Ramón Fernández Pacios, cronista oficial de Foz. A actividade está organizada pola Federación de Librarías de Galicia en colaboración co Concello de Foz.
Villares visitou a exposición fotográfica dedicada a Calvo-Sotelo, instalada na praza de Pancho Maseda, que forma parte do programa conmemorativo do centenario. A mostra reúne unha selección de imaxes seleccionadas pola propia familia do expresidente para achegar á cidadanía diferentes momentos da súa traxectoria persoal e política. A conmemoración, que se estende ao longo de todo 2026, busca poñer en valor a figura de Calvo-Sotelo e a súa relación con Ribadeo, onde deixou unha importante pegada vinculada, entre outras cuestións, ao impulso de infraestruturas.
Durante case dúas horas desenvolveuse unha conversa aberta arredor do mundo do espírito e do contido da obra, nun encontro ao que asistiu un grupo numeroso de persoas dispostas non só a escoitar, senón tamén a dialogar e compartir reflexións. Tras a intervención inicial de Pepe Peinó como responsable do proxecto, tomou a palabra o escritor Lionel Rexes, quen achegou novas perspectivas antes de abrir o debate ao público. As opinións, argumentos e matices sobre relixión, espiritualidade, Deus e os valores que sustentan a convivencia foron enchendo o espazo nun ambiente participativo e respectuoso, no que as diferenzas quedaron en segundo plano fronte á forza do diálogo, a solidariedade e o afecto.
O alcalde, Dani Vega, fixo un balance moi positivo: “foi un concerto moi especial nun marco espectacular, como é a igrexa parroquial de Ribadeo, e no que o gaiteiro Carlos Núñez encandilou aos asistentes co seu repertorio. Todos os asistentes disfrutámolo moito”. Xunto a Carlos Núñez estiveron o rexedor e as concelleiras de Cultura, Turismo e Seguridade, Begoña Sanjurjo, Marta Saiz e Montse Seijo.
