Cancios, Ajas e outras hervas

Nestes tempos en que a noticia diarias son os Cancios, as venganzas de Cesar Aja denunciando a todo aquel que cheire a esquerda e olvidadose de mais de vinte anos de chanchullos, cazicadas, e outras hervas , boto de menos políticos espontáneos, orixinais, con selo persoal (con carisma, si queren chamalo así). Non me gustan todos estes que parecen meros altofalantes de argumentarios que fixeron outros, que falan todos coa mesma entonación e que son perfectamente intercambiables. Gústanme os líderes, non as xentes “de partido”, que son meras correas de transmisión. Que se note que o partido diríxeno eles e que marcan tendencia nel, non como agora, que parecen estar ás ordes de escuros axentes que ninguén coñece ben. Quero pensar que os actuais dirixentes o son de verdade, pero non o parece, e que o pareza é algo importante.

Non creo demasiado no asembleario, non polo menos como lugar de toma de decisións directas. Tampouco creo no ordeno e mando dun dirixente tiránico que se fixo co poder con malas artes. Si seica, a asemblea é o lugar de surximiento e ratificación dun líder, que ha de ver as súas opcións afirmadas polo grupo, e que ha de poder darlle de lado e permitir que xurdan outros.

No plano estético, boto en falta políticos alegres, riseiros, xoviales (campechanos?, non o teño tan claro), que ata cheguen a poder facerme rir nun momento dado. Móstranse anquilosados, encorsetados polos seus cálculos e temores, ríxidos no seu non saírse do guión que lles escribiron. Nin sequera os que van de rompedores lograron romper este esquema, polo que uno dúbida moito deles.

E entre dimisions de socialistas e risas dos do PP en Foz, dinnos que hai que ter actitude positiva, que con ela ponse a primeira pedra para saír do furado ou ben non afundirnos tanto. É posible que así sexa, e desde logo non hai que deixarse levar polo derrotismo. Pero algúns representantes desa actitude positiva ás veces adoecen dun entusiasmo esaxerado e ridículo que parece tamén abocar ao desastre. Así que, como dicían os antigos: “nada en demasía”, nin moi pesimistas, nin demasiado optimistas.

Otero Regal.