Estamos mellor sen goberno?

O normal é pensar que non vai haber novas eleccións. Dia si e dia tamen e dende dentro e dende fora as presions para que o PSOE pacte co PP son craras, vergoñentas e dan boa idea da nosa independencia nacional e democrática, que brila por a sua ausencia.

Institucións estranxeiras e un poder político sen legitimidad democrática discutindo sobre quen e como vai gobernar en España. Faltan para o espido completo, como non, as grandes empresas financeiras, enerxéticas e constructoras que presionarán na mesma dirección, o rei tamén se reuniu co IBEX para ver como arranxan o da investidura. Nun próximo capítulo igual vémolo con máis claridade xa sexa en forma explícita ou de caídas bursátiles que asociemos convenientemente á terrible “ingobernabilidade”. Todo van ser presións para que o PSOE , un partido de orde compórtese como taes: e nunca deixaron de facelo aínda que iso supuxese o seu suicidio. Demostrouno o PSOE en mayo de 2010 con especial dramatismo pero tanto PP como PSOE demostraron que están para o que se lles mande en demasiadas ocasións. A escusa perfecta será Cataluña: hai que responder ao “desafío independentista”, non podemos ter un goberno en funcións ata xuño que non poida responder “con contundencia”, é dicir, coas mesmas respostas que tan ben executou o rexistrador de propiedade estes catro anos de “Goberno estable”.

Como complemento aos intereses de quen mandaron ata agora, ningún dos partidos ten moito que gañar si houbese novas eleccións. Si repetísense eleccións parece bastante probable un esborralle de Cidadáns e PSOE (máis agudo no caso de Cidadáns pero simbólica e políticamente máis relevante no caso do PSOE que seguramente pasase ao terceiro posto). O PP probablemente recollese algo de voto de Cidadáns pero nunca o suficiente como para ter unha maioría de goberno. E en xeral ningún partido (de orde ou de cambio) tería fácil acender de novo a máquina electoral, orgánica e financieramente axiña que. Ninguén ten como deseño ideal para os seus intereses partidistas do futuro próximo unha repetición inmediata de eleccións.

Entre os obxectivos dos defendidos por cada cal, coa composición actual do Congreso cabo un goberno de “gran coalición” (sen necesidade de que sexa explícita) que defenda os intereses de quen sempre mandaron ata agora: PP PSOE Cidadáns poderían formar gobernos de dous deses partidos si o outro dese o beneplácito ata mediante unha cómoda abstención. Tamén cabería un goberno do cambio análogo ao portugués. Para iso faría falta que o PSOE por primeira vez en demasiadas décadas non se sometese aos poderes ilexítimos (incluído o mediático) e decidise responder ao discurso que sempre fai en campaña no canto da as prácticas que sempre fixo desde o goberno. Máis aló dos discursos de consumo interno, os primeiros pasos do PSOE non van en absoluto nesa dirección: chegaron a acordos con PP e Cidadáns tanto para a composición da mesa do Congreso dos Deputados como na restrictiva interpretación do reglamento para a composición de grupos; no Senado tal acordo ampliouse a PNV (para que estea na mesa no canto de Podemos) e con Convergencia e Esquerra para unha aplicación xenerosa do reglamento. Todo isto conlleva consecuencias importantes pero sobre todo permite ver que alianzas ten en mente o PSOE para unha potencial maioría de goberno. Non, non están pensando nunha maioría de cambio (nin o seu problema para iso é a cuestión territorial, como evidencian os acordos no Senado).

Quere isto dicir que está pechada a investidura? Nin moito menos. Os tres partidos que teñen que poñela en marcha están en colapso interno. O do PSOE é o máis evidente. O de Cidadáns, que está sendo o partido que máis durou sendo ?novo? e máis rápidamente converteuse en moi ?vello?, é máis ben o de quen cumpriu parte do seu obxectivo (permitir un imaxinario de cambio sen cambio) pero non ten máis percorrido ante a evidencia de para quen serve. O do PP é un colapso silencioso propio da súa estrutura e cultura política tendente á omertá, pero a guerra xorda interna é segura, especialmente trala perda de poder institucional (soldos que silencien a xente que sabe moitas cousas, vías de financiamento?) e ante a catarata de xuízos que veñen este ano. O previsible é que haxa investidura, pero poida que non lles salga porque estean peor do que imaxinamos. Veremos.